[Fic] Heartless -RL- up.13 แล้วจ้า >O<
posted on 14 Nov 2009 17:52 by seulki in RL
555555555555+ กลับมาแล้วววว
มาพร้อม nc หื่นที่ใช้เวลาแต่งวันเดียว
(เรื่องหื่นๆนี่เราถนัดนักแล?)
เพิ่งแต่งวันนี้และเสร็จวันนี้ 55555+
พอดีว่าวันนี้เป็นวันว่างวันเดียวในรอบสัปดาห์เลยค่ะ 555+
เอาล่ะ มาอ่านกันเต๊อะ!
หื่นประชดพวกชอบแบนไปเลยยยยย (ช้ำใจที่ fav writer ในเด็กดีโดนแบน เค้าอยากอ่าน nc T^T)
.............................................................................
Chapter 13: Just the lust (NC-21)
“ม…ไม่มีทาง ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วยหล่ะ”
ทั้งๆที่ตอบปฏิเสธแต่แก้มใสกลับร้อนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม ภาพความสัมพันธ์ของเขากับร่างสูงเมื่อคืนวานย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดอีกครั้ง พาลให้มือไม้อ่อนไปหมด อยากจะหนีไปให้ไกลจากดวงตาคู่นั้น หนีไปให้ไกลจากความเจ็บช้ำ เมื่อรีบอร์นปฏิบัติราวกับว่า เขาเป็นเพียงแค่คู่นอนชั่วคราวอย่างนั้น
“ต้องให้ฉันพูดซ้ำรึไง หรือแกอยากให้ฉันช่วย”
คำขู่นั้นทำให้ร่างบางกระตุกเกร็งขึ้น เม้มริมฝีปากตนเองแน่นเมื่อมือบางเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองช้าๆ ถอดเองก็ยังดีกว่าให้คนอย่างหมอนั่นทำให้ ไม่ดีแน่ถ้าทำให้รีบอร์นรำคาญไปมากกว่านี้ ไม่งั้นเขาเองนั่นล่ะจะเจ็บตัว
แผ่นอกขาวบางที่เต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงเรื่อจางๆเริ่มเผยออกมามากขึ้นทีละน้อย ยิ่งร่างบางปลดกระดุมต่ำลงมากเท่าไหร่ แผ่นอกขาวสล้างยิ่งเปิดเปลือยต่อหน้ารีบอร์นมากขึ้นเท่านั้น วงหน้าหวานก้มลงต่ำยามสลัดเสื้อตัวเก่งทิ้งลงพื้น มือเรียวหันมาสาละวนกับการปลดเข็มขัดของตัวเองที่ดูจะปลดได้ยากเย็น เมื่อมือบางนั้นสั่นระริกจนแทบจะจับเข็มขัดไม่ได้
“ไม่ต้องสั่นขนาดนั้นก็ได้…ไอวัวโง่”
ร่างสูงเข้ามาประชิดข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ เสียงทุ้มมีเสน่ห์นั้นกระซิบที่ข้างหูอย่างแผ่วเบาจนแก้มใสแดงวาบเพราะความใกล้ชิด แผ่นหลังเล็กแนบชิดกับแผ่นอกกว้างมากยิ่งขึ้นเมื่อวงหน้าคมก้มลงเกยไหล่บาง มือใหญ่เลื่อนไปกุมกระชับมือเล็กที่กำลังสัมผัสหัวเข็มขัดนั้น
“ปลดสิ ไอวัวโง่…แต่ถ้าจะให้ฉันช่วย ฉันก็ไม่ขัดหรอกนะ”
ท้ายประโยคแฝงไปด้วยความเย้ยหยันจนร่างบางนึกฉุน นั่นสินะ…ทั้งเขาทั้งรีบอร์นก็เป็นผู้ชายทั้งคู่ จะต้องไปอายอะไร มือเรียวปลดมือใหญ่ออกพร้อมกับผลักร่างสูงออกห่างจากตัวอย่างรุนแรง รีบอร์นไม่ว่าอะไรแต่กลับยอมถอยห่างออกไปแต่โดยดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับที่ริมฝีปากเหมือนเคย
“ฉันทำเองได้ แค่ถอดเสื้อผ้าแค่นี้เอง!”
ไม่ว่าเปล่า มือเรียวกระชากกางเกงสีดำของตนลงอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงแค่ร่างกายเปลือยเปล่า อากาศเย็นๆในห้องน้ำปะทะผิวกายจนต้องกอดตัวเองด้วยความหนาว รีบอร์นยักไหล่เล็กน้อยก่อนที่จะปลดผ้าเช็ดตัวของตนออก จนร่างบางที่หันหน้ามามองต้องหันไปทางอื่นแทบไม่ทัน
หน้าด้านชะมัดเลย…ได้แต่คิดด้วยความโมโหเมื่อรีบอร์นเดินตัวเปล่าไปแช่น้ำร้อนในอ่างอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงชายตามองเรือนร่างขาวนวลนั้นด้วยหางตา
“อาบน้ำให้หน่อยสิ” คำสั่งที่ทำให้แรมโบ้หน้างอด้วยความไม่พอใจ
“นายก็อาบเองสิ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่ต้องมาบริการนายนะ”
ว่าแล้วร่างบางก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง มือเรียวแตะประตูห้องน้ำทำท่าจะผละออกไป ร่างสูงหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความขัดใจ
“จะขัดคำสั่งฉันรึไง?”
เสียง กริ๊ก ที่ไม่ได้ยินมาเนิ่นนานทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัวราวกับว่าเป็นสิ่งที่ฝังลงในความทรงจำไปเสียแล้ว ไอบ้านี่…พอไม่ได้ดั่งใจก็เอาปืนมาขู่เขาอย่างเดียวเลยสินะ หันกลับมาด้วยใบหน้าซีดเซียว เป็นอย่างที่คิด…รีบอร์นเก็บปืนลงไปแล้วพร้อมกับแหงนคอพิงอ่างด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ราวกับว่า รอให้เขายอมแพ้แล้วเดินเข้าไปหาเสียอย่างนั้น
ทำยังกับว่ามีทางเลือกให้เขามากนักนี่…ร่างบางถอนหายใจเล็กน้อย ขณะที่เดินเข้าไปใกล้ร่างในอ่าง รีบอร์นตบลงที่พื้นหินขอบอ่างเล็กน้อยเป็นเชิงว่าให้ไปนั่งตรงนั้น ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งด้วยความไม่พอใจ
“เอาแชมพูมาสิ”
เสียงหวานหันไปสั่งร่างสูง สาละวนอยู่กับการเปิดน้ำในฝักบัว รีบอร์นยอมทำตามแต่โดยดี เคลื่อนกายเข้ามาใกล้ตรงกลางระหว่างขาเรียวบางอย่างรวดเร็ว
“นายจะทำอะไรน่ะ!”
ตะโกนลั่นด้วยความอับอาย เมื่อศีรษะได้รูปเอนนอนที่ต้นขาของตน เส้นผมสีดำสนิทเสียดสีจนชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ แต่อะไรก็ไม่หนักเท่ามือหยาบที่เริ่มซุกซนด้วยการลูบไล้ต้นขาอีกข้างไปมาอย่างหยอกล้อจนร่างบางต้องสะกัดกั้นเสียงครางด้วยความพึงพอใจเอาไว้
ไอบ้ารีบอร์น!
หันฝักบัวไปที่เส้นผมนั้นอย่างรวดเร็วราวกับจะแก้แค้น เรือนผมสีดำสนิทเปียกน้ำจนลู่ลงมาแนบต้นขาขาว ไหลเป็นทางไปตามใบหน้าคมเข้ม เปลือกตาที่ปิดสนิทบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกดีมากเพียงใด เมื่อมือเรียวเริ่มขยี้แชมพูไปที่เรือนผมนั้นด้วยความทะนุถนอม
“รีบอร์น…ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอ”
เมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว ร่างบางก็เริ่มที่จะตั้งคำถามกับคนตรงหน้าทันที มือเรียวเปิดฝักบัวล้างผมให้คนตรงหน้าอีกครั้ง แต่รีบอร์นกลับไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามนั้น ร่างบางหยุดมือเมื่อเห็นว่าสะอาดดีแล้ว แต่รีบอร์นก็ยังคงนิ่งเฉยกับคำถามของเขาอยู่ดี
ทั้งๆที่มันเป็นปกติของรีบอร์นอยู่แล้ว…แต่ทำไมถึงได้เจ็บขึ้นมาอีกล่ะ
หรือว่ายิ่งรักมาก…ก็ยิ่งคาดหวังในตัวรีบอร์นมากขึ้นกันแน่ ทั้งๆที่เมื่อเช้าก็ทำร้ายจิตใจเราด้วยคำพูดพวกนั้น แต่พอเจอกันกลับทำเหมือนกับว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ แล้วตอนนี้ก็ยังให้เราปฏิบัติราวกับว่าเป็นคนรักกัน ทั้งๆที่…
“คิดอะไรของแกอยู่น่ะ ไอวัวโง่”
อยู่ดีๆดวงตาคมที่คิดว่าปิดสนิทกลับเปิดขึ้น แอบสะดุ้งเล็กๆด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่ามันกำลังจับจ้องมาที่ตนด้วยความอ่อนโยน แต่เมื่อกระพริบตา ดวงตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับว่าไม่สะท้อนถึงสิ่งใด ไม่มีความเป็นห่วง…ไม่มีความรัก
“ม…ไม่มีอะไร คือว่า ฉันกำลังคิดว่า ผู้ชายคนนั้นที่ฉันเจอที่หน้าเหมือนรีออนน่ะ…”
“อ่อ...” พูดแค่นั้นก็เงียบไปอีก
“เค้าเป็นใครน่ะ ทำไมถึงหน้าเหมือนรีออน แล้วทำไมนายถึงไม่ไปรัสเซีย แล้วเลโซทำไมถึงยังอยู่ หมวกนายหายไปไหน มาแบบนี้วองโกเล่รู้แล้วรึยัง แล้วนาย…”
“น่ารำคาญชะมัด!”
เบือนหน้าหนีไปอีกทางด้วยความรำคาญใจ ท่าทางนั้นทำให้ร่างบางโมโหขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ก็ฉัน…”
พูดได้แค่นั้นทุกอย่างก็เอียงวูบขึ้นกว่าที่แรมโบ้จะทันได้รู้ตัวก็ถูกกระชากวืดจนเข้ามาอยู่ในอ่างเสียแล้ว
ตู้ม!
เสียงน้ำกระเซ็นเป็นวงกว้าง ร่างบางโผล่หัวขึ้นมาด้วยความตกใจ ปากอิ่มเตรียมตัวจะต่อว่าคนตรงหน้า แต่กลับถูกกระชากเข้ามาแนบชิด พร้อมกับริมฝีปากอิ่มที่โดนครอบครองแทบจะทันที รสสัมผัสหวานคุ้นเคยชวนลุ่มหลง จนเผลอตอบสนอ ด้วยการเปิดริมฝีปากอิ่มให้ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาดูดดื่มราวกับกระหายหา
ริมฝีปากอันแสนร้อนลุ่มผละออกเมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มจะหายใจไม่ทัน แผ่นอกบางสั่นสะท้านขึ้นลงเป็นจังหวะการหอบหายใจ ยังไม่ทันจะได้สูดอากาศเข้าไปเต็มที่ ก็โดนฉกฉวยจุมพิตอีกครั้ง ดูดดื่มเร่าร้อนกว่าเดิม รู้สึกราวกับว่าเสน่ห์อันร้อนแรงของรีบอร์นถูกถ่ายทอดออกมาผ่านจุมพิตนั้น
“อ่า…อืม”
“หุบปากได้แล้วสินะ ไอวัวโง่”
ทันทีที่เสียงครางนั้นดังขึ้น ร่างสูงก็ผละออกราวกับไม่ไยดีจากนักฆ่าชั้นต่ำในสายตาของเขาที่ยังคงมึนงงกับรสจุมพิตนั้น ดวงตาสีเขียวมรกตปรือฉ่ำหวาน ริมฝีปากอิ่มแดงช้ำจนชวนให้บดขยี้อีกคราให้สาแก่ใจ วงหน้าคมเบือนหนีจากภาพยวนตาเบื้องหน้าไปอีกทางหนึ่ง แต่กลับพบว่ามันยากเหลือเกินที่จะผละออกห่างจากกลิ่นหอมยวนเย้าและสัมผัสนุ่มนิ่มในอ้อมกอด
“นายทำอย่างนี้ทำไม…”
อีกครั้งกับคำถามที่หาคำตอบของการกระทำนั้นไม่ได้ รีบอร์นตีสีหน้าเรียบเฉยทั้งๆที่ในใจกลับรู้สึกสับสน หากแต่เขากลับปัดมันทิ้งไปและเลือกที่จะทำตามใจตนเองเหมือนทุกครา
จมูกโด่งกดลงบนซอกคอขาวผ่อง กลิ่นหอมหวานที่เขาหลงใหลลอยมาแตะจมูก ขบเม้มเบาๆจนมันเป็นรอยแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวผ่อง ตอกย้ำให้รอยที่จางลงไปแล้วเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง
“อ…อา…อย่า…”
ร้องห้ามออกมาอย่างแผ่วเบา แขนเรียวยกขึ้นเกาะไหล่กว้างราวกับเป็นที่พักพิง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อริมฝีปากร้อนเคลื่อนต่ำครอบครองยอดอกงาม
“อ๊ะ…อ๊า…รีบอร์น…”
ลิ้นร้อนบดขยี้ยอดอกสีทับทิมอย่างร้อนแรง มือหยาบลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังนวลเนียนก่อนจะเคลื่อนต่ำลงสอดใส่เข้าไปในช่องทางคับแคบช้าๆ
“อ๊ะ!”
ร่างบางกระตุกเกร็งด้วยความเจ็บก่อนที่จะรู้สึกดีเมื่อนิ้วเรียวเริ่มหมุนเป็นวงกลมช้าๆ ความหาจุดที่ทำให้รู้สึกดีอย่างใจเย็น
“อ๊ะ! อ๊า”
กดเน้นไปที่จุดๆนั้นจนร่างขาวบางสั่นระริกแทบจะทรุดลงไปกองกับอ่างน้ำ หากไม่ติดที่มือใหญ่ซึ่งกำลังโอบประคองเอาไว้ นิ้วเรียวถอดถอนออกไปอย่างเชื่องช้า จงใจให้ครูดกับผนังอ่อนนุ่มให้สั่นสะท้าน สะโพกบางส่ายร่อนตามมือนั้นไปอย่างไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาที่ทำให้ร่างสูงเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยความพึงพอใจ
กว่าที่ร่างบางจะรู้ตัว บางสิ่งที่ร้อนรุ่มและแข็งขืนก็สอดแทรกผ่านทางเข้ามาในช่องทางนั้นจนสุดแรง
“อ๊า!!!!!”
กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อรีบอร์นไม่แม้แต่จะรอให้เขาเตรียมความพร้อม น้ำในอ่างกระเซ็นออกด้านข้างอย่างรุนแรงตามการสอดใส่นั้น ร่างสูงไม่รอช้า เริ่มขยับเข้าออกเพื่อเติมเต็มความปรารถนา ความเจ็บปวดดูจะลดน้อยลงเมื่อน้ำเป็นตัวต้านแรงเสียดสีนั้นจนทำให้รู้สึกดีจนต้องครวญครางออกมา
“อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊า”
แผ่นหลังบางเสียดสีกับขอบอ่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามจังหวะการกระแทกกระทั้นอันร้อนแรง ร่างสูงไม่เคยผ่อนแรงมีแต่จะเพิ่มขึ้นและร้อนแรงขึ้นตามระยะเวลา มือเรียวโอบรัดคอรีบอร์นเอาไว้ ดวงตาสีเขียวมรกตหลับลงด้วยความรู้สึกดี
“ลืมตาขึ้นมา ไอวัวโง่”
เสียงทุ้มที่แหบพร่าไปด้วยความปรารถนาพึมพำแนบชิด ดวงตาสีเขียวมรกตปรือขึ้นอย่างเลื่อนลอย ใบหน้าคมเข้มอยู่แนบชิดยิ่งกว่าทุกที หยาดเหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้านั้น ดวงตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์กำลังจับจ้องมายังเขา พาลให้รู้สึกดีและร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“อ่า…รีบอร์น…” ครางเรียกชื่อร่างสูงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เย้ายวนใจ
ร่างสูงกระแทกกาย ร้อนแรงและรวดเร็วมากยิ่งขึ้นเมื่อใกล้บรรลุจุดมุ่งหมายของอารมณ์ ช่องทางบอบบางร้อนรุ่มตอดรัดเป็นจังหวะกระตุกถี่มากขึ้นทุกที น้ำในอ่างกระเด็นออกมาข้างนอกตามจังหวะการร่วมรักอันรุนแรง
“อ๊า รีบอร์น!!!”
ร่างบางหวีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดออกมาในอ่างน้ำ พร้อมกับที่ช่องทางบอบบางบีบรัดจนร่างสูงเองต้องปลดปล่อยตามมาติดๆ ใบหน้าหวานซบลงกับแผ่นอกกว้างอย่างอ่อนแรง ในขณะที่ดวงตาคมหรี่มองน้ำในอ่างที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขุ่นเล็กน้อย
“เลอะหมดแล้ว ไอวัวโง่”
“น…นายเองก็ทำเลอะเหมือนกัน…ไม่…ต้องมาโทษฉัน…คนเดียวเลย…”
เสียงหวานเอ่ยตอบโต้อย่างหมดแรง รีบอร์นเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อความคิดอะไรบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวจนร่างบางถึงกับขนลุกเมื่อมองดูรอยยิ้มนั้น
“น…นายคิดจะทำอะไรน่ะ”
ได้แต่ถามออกไปด้วยความหวาดผวา ร่างสูงไม่ตอบแต่กลับช้อนแขนแกร่งยกร่างบอบบางขึ้นมาจากอ่างน้ำ ไม่สนใจเสียงโวยวายที่ดังขึ้นมาเลยสักนิด
“ไอบ้ารีบอร์น! ทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ!”
แล้วเขาก็ปล่อยจริงๆ แต่กลับเป็นพื้นห้องน้ำอันแสนเหยียบเย็นจนต้องสะดุ้งด้วยความเหน็บหนาว มือเรียวเกาะผนังห้องน้ำพยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ รู้สึกปวดระบมไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะที่สะโพกแถมด้วยความรู้สึกเหนอะหนะจากของเหลวที่ยังคั่งค้างอยู่ภายใน ทั้งน้ำในอ่าง ทั้งของ…หมอนั่น
ไอบ้ารีบอร์นที่ไม่สนใจเขา แล้วหันไปอาบน้ำฝักบัวหน้าตาเฉย หันไปเห็นสบู่ก้อนที่วางอยู่บนชั้นอาบน้ำ นึกอยากจะขว้างใส่คนเย็นชาให้มันหัวแตกตายไปซะ ดีกว่ามารังแกเขาอยู่อย่างนี้
“หยิบสบู่มานี่”
อยู่ดีๆร่างสูงก็หันมาพูดกับเขาจนต้องสะดุ้งวาบด้วยความตกใจ นึกว่าจะโดนยิงตายเสียแล้วที่บังอาจไปนินทานักฆ่าอันดับหนึ่งในใจ มือบางเอื้อมไปหยิบสบู่มาถือไว้ก่อนจะพยุงตัวเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนมองด้วยความพึงพอใจ รีบอร์นกระชากทั้งร่างบางทั้งสบู่มาไว้ในอ้อมกอด
หยาดน้ำตกกระทบไหลลงมาตามใบหน้าคมชวนมอง หัวใจเต้นแรงมากขึ้นทุกทีเพราะความแนบชิด นิ้วเรียวไล้ไปตามแผ่นอกบาง ลากไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบก่อนจะเลื่อนมาเกาะกุมส่วนอ่อนไหวไว้
“ย..อย่านะ”
มือหยาบยอมละจากไปแต่โดยดี แต่ไม่วายแวะเคล้นคลึงสะโพกกลมมน ก่อนจะลามไปด้วยการสอดแทรกนิ้วไปในช่องทางนั้นอีกครั้ง
“อ๊ะ..นายมัน…”
“ต้องเอาออกไม่ใช่รึไง?”
คำพูดนั้นมีเหตุผลจนไม่อาจปฏิเสธได้ ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่านิ้วที่สองและสามกำลังตามเข้ามาติดๆ
“อ๊ะ..อ๊า…รีบอร์น…นี่มัน…ไม่ใช่”
คำพูดปฏิเสธขาดหายไปในลำคอ สายน้ำเย็นฉ่ำไหลผ่านกาย แต่ร่างกายเขากลับร้อนรุ่มด้วยความปรารถนายามนิ้วหยาบขยับเข้าออกภายในร่างกายของเขาจนอยากจะเรียกร้องบางสิ่งบางอย่างที่มันมากกว่าเดิม…
“รีบอร์น…”
“อะไร แกต้องการอะไร ไอวัวโง่”
“เข้ามา….”
วงหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความอับอาย แต่ร่างสูงกลับทำเป็นเมินเฉย กระซิบตอบอย่างยั่วเย้า…เขาเองก็แทบจะอดทนไม่ได้มากขึ้นทุกที
“อะไรเข้ามากันล่ะ…แรมโบ้”
อาจจะเป็นเพราะความร้อนรุ่ม…อาจจะเป็นเพราะความปรารถนา…อาจจะเป็นเพราะเกมโลกีย์ เขาได้เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไปเสียแล้ว แต่ผลลัพธ์ของมันก็คุ้มค่ามากทีเดียวเมื่ออีกฝ่ายช้อนตาขึ้นมองสบเขาพร้อมกับเสียงหวานที่เอ่ยวิงวอน
“ฉันอยากให้นายเข้ามา…รีบอร์น…”
แทนคำตอบรับ นิ้วทั้งสามถูกถอดถอนพร้อมกับร่างบางที่ถูกจับหันหลังจนสะโพกลอยเด่น บางสิ่งบางอย่างที่ร้อนรุ่มสอดแทรกเข้ามาจนแทบพยุงกายไว้ไม่ได้ มือใหญ่จับกระชับสะโพกบางไว้มั่นก่อนจะเริ่มบรรเลงโลกีย์อย่างไม่อาจทานทน
ไอวัวโง่กำลังเข้ามาอิทธิพลมากกว่าที่เขาคิด…แต่ก็ไม่อาจห้ามตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว
“อ๊ะ อ๊า…อ๊า”
“เรียกชื่อของฉัน…”
เสียงทุ้มแหบพร่าพึมพำแนบชิด มือเรียวจิกผนังห้องน้ำเย็นเยียบพร้อมกับเอ่ยครางอย่าไม่อาจทานทน
“อ๊า…รีบอร์น….”
กรีดร้องเมื่อบรรลุความปรารถนาอีกครั้ง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ รู้สึกได้ถึงบางอย่างอุ่นร้อนที่ถูกฉีดเข้ามา ร่างบางหันไปมองวงหน้าคมนั้นเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏที่มุมปากได้รูปชั่วขณะก่อนที่เพลงรักครั้งใหม่จะเริ่มบรรเลงต่อไปยาวนานและร้อนแรง จวบจนกระทั่งแสงอาทิตย์โผล่พ้นขึ้นมาที่ขอบฟ้า
ร่างสูงปล่อยร่างที่ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรงแทบจะทันทีที่เขาปล่อยมือ แววตาอ่อนล้าและท่าทีเหนื่อยอ่อนทำให้เขารู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง มากพอที่จะจับสะโพกบางขึ้นมาแล้วใช้นิ้วควานหาของเหลวที่คั่งค้างอยู่ภายในนั้น
“อ๊า…อย่า…ฉันไม่ไหวแล้ว…”
เสียงหวานที่เอ่ยพร่าอย่างอ้อนวอนชวนให้เขาหงุดหงิดใจขึ้นมา คิดว่าเขาเป็นพวกไม่รู้จักพอรึไง
“หุบปาก ฉันไม่ได้จะทำอะไรแก”
เสียงทุ้มกระชากอย่างหงุดหงิด นิ้วเรียวหมุนวนไปทั่วช่องทางนั้นจนแน่ใจว่าไม่มีของเหลวตกค้างแล้วจึงถอดถอนออกมา จับแจงอาบน้ำให้ร่างบางเสียใหม่ แรมโบ้ได้แต่นั่งเฉยๆ มองรีบอร์นจัดการทุกอย่างด้วยแววตาเลื่อนลอย ร่างสูงถอนหายใจขณะที่อุ้มร่างบอบบางขึ้นมาจากพื้นห้องน้ำ ค้นเจอผ้าเช็ดตัวลายวัวก็โยนไปให้ร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงกว้าง
“เช็ดซะ!”
ว่าแล้วก็หันไปจัดแจงแต่งตัวให้ตัวเองด้วยชุดนอนสบายๆ แต่เมื่อหันกลับมาอีกรอบ ร่างบางกลับทำได้เพียงแค่เช็ดหน้าของตนเองเท่านั้น ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินมากระชากผ้าเช็ดตัวมา แล้วเช็ดไปตามผิวกายบอบบางอย่างทะนุถนอม รอยแดงที่แต่งแต้มไปทั่วผิวขาวๆนั่นทำให้เขาต้องเผยรอยยิ้มออกมา
มือใหญ่หันไปค้นเสื้อนอนของอีกฝ่ายก่อนจะสวมให้อย่างโดยดี จนคนมองนึกแปลกใจ แต่กลับเลือกที่จะไม่พูดออกมา มือใหญ่ผลักร่างบางให้เอนตัวลงนอนอย่างแผ่วเบา ทันทีที่หัวถึงหมอน ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทำให้เปลือกตาปิดลงในทันที
ร่างสูงมองคนตรงหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจเอนตัวลงนอนเคียงข้างพร้อมกับที่แขนแกร่งดึงร่างบอบบางนั้นเข้ามาในอ้อมกอด สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆชวนให้รู้สึกสบายใจ
เอาเถอะ…ฉันจะยอมแกสักวัน…ไอวัวโง่
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วที่เสียงบางอย่างจะรบกวนสติของของให้กลับมาอีกครั้ง
กริ๊ง!
รีบอร์นเปิดปรือเปลือกตาขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดใจที่ถูกรบกวนยามหลับ เสียงรบกวนบ้านั่นก็คือกริ่งหน้าบ้านเขานั่นเอง ลุกขึ้นมาด้วยความมึนงงก็พบว่า นี่เป็นเวลาเที่ยงแล้ว หันไปมองร่างบางที่ยังคงหลับตาพริ้มก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปชั้นล่าง มองลอดผ่านตัวบ้านที่เป็นกระจกกลับพบชายหนุ่มผมทอง ใส่ชุดลายทหาร
“ไอ้บ้าโคโรเนโร่”
พึมพำด้วยความหงุดหงิดใจก่อนจะกระชากประตูเปิดออกทันที
“มีอะไรก็ว่ามา…”
สีหน้าบูดยามเที่ยงของรีบอร์นทำให้ร่างสูงเผยรอยยิ้มออกมา ท่าทางจะไปรบกวนเวลาของมัน…หรือถ้าแย่กว่านั้นก็เวลาของมันกับแรมโบ้
“อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิเว้ยเฮย ฉันแค่จะมารับวัวไปทำงาน”
“งานอะไร ทำไมต้องมารับ?”
ดวงตาสีดำที่มองมาอย่างเคลือบแคลงทำให้โคโรเนโร่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
“ก็งานลอบฆ่าน่ะสิเว้ยเฮย วัวนั่นมันต้องไปกับฉัน”
“ไอวัวโง่ไปไม่ไหว แกไปเองล่ะกัน!”
กล่าวจบก็ปิดประตูใส่หน้าคนตรงหน้าทันที หากไม่ติดที่แขนแกร่งยื่นมาขวางไว้
“ขืนให้ฉันไปคนเดียวก็ตายสิเว้ยเฮย งานนี้มันต้องสองคน”
เหตุผลนั้นทำให้ร่างสูงขมวดคิ้วขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ ท่าทางงานนี้จะอันตรายกว่าที่คิดไว้ ขืนให้มันไปแบบนั้นมีหวังตายเปล่า เผลอทอดสายตามองบันไดขึ้นไปชั้นสองอย่างเลื่อนลอยก่อนจะเอ่ยตัดสินใจ
“งั้นฉันจะไปกับแกเอง!”
TBC.
.....................................................
55555555+ แม้แต่ความหื่น ซึลก็ยังเผาได้ >O<
ไม่ทำตัวใสแล้วค่ะ ชิ
มาพร้อม nc หื่นที่ใช้เวลาแต่งวันเดียว
(เรื่องหื่นๆนี่เราถนัดนักแล?)
เพิ่งแต่งวันนี้และเสร็จวันนี้ 55555+
พอดีว่าวันนี้เป็นวันว่างวันเดียวในรอบสัปดาห์เลยค่ะ 555+
เอาล่ะ มาอ่านกันเต๊อะ!
หื่นประชดพวกชอบแบนไปเลยยยยย (ช้ำใจที่ fav writer ในเด็กดีโดนแบน เค้าอยากอ่าน nc T^T)
.............................................................................
Chapter 13: Just the lust (NC-21)
“ม…ไม่มีทาง ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วยหล่ะ”
ทั้งๆที่ตอบปฏิเสธแต่แก้มใสกลับร้อนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม ภาพความสัมพันธ์ของเขากับร่างสูงเมื่อคืนวานย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดอีกครั้ง พาลให้มือไม้อ่อนไปหมด อยากจะหนีไปให้ไกลจากดวงตาคู่นั้น หนีไปให้ไกลจากความเจ็บช้ำ เมื่อรีบอร์นปฏิบัติราวกับว่า เขาเป็นเพียงแค่คู่นอนชั่วคราวอย่างนั้น
“ต้องให้ฉันพูดซ้ำรึไง หรือแกอยากให้ฉันช่วย”
คำขู่นั้นทำให้ร่างบางกระตุกเกร็งขึ้น เม้มริมฝีปากตนเองแน่นเมื่อมือบางเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองช้าๆ ถอดเองก็ยังดีกว่าให้คนอย่างหมอนั่นทำให้ ไม่ดีแน่ถ้าทำให้รีบอร์นรำคาญไปมากกว่านี้ ไม่งั้นเขาเองนั่นล่ะจะเจ็บตัว
แผ่นอกขาวบางที่เต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงเรื่อจางๆเริ่มเผยออกมามากขึ้นทีละน้อย ยิ่งร่างบางปลดกระดุมต่ำลงมากเท่าไหร่ แผ่นอกขาวสล้างยิ่งเปิดเปลือยต่อหน้ารีบอร์นมากขึ้นเท่านั้น วงหน้าหวานก้มลงต่ำยามสลัดเสื้อตัวเก่งทิ้งลงพื้น มือเรียวหันมาสาละวนกับการปลดเข็มขัดของตัวเองที่ดูจะปลดได้ยากเย็น เมื่อมือบางนั้นสั่นระริกจนแทบจะจับเข็มขัดไม่ได้
“ไม่ต้องสั่นขนาดนั้นก็ได้…ไอวัวโง่”
ร่างสูงเข้ามาประชิดข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ เสียงทุ้มมีเสน่ห์นั้นกระซิบที่ข้างหูอย่างแผ่วเบาจนแก้มใสแดงวาบเพราะความใกล้ชิด แผ่นหลังเล็กแนบชิดกับแผ่นอกกว้างมากยิ่งขึ้นเมื่อวงหน้าคมก้มลงเกยไหล่บาง มือใหญ่เลื่อนไปกุมกระชับมือเล็กที่กำลังสัมผัสหัวเข็มขัดนั้น
“ปลดสิ ไอวัวโง่…แต่ถ้าจะให้ฉันช่วย ฉันก็ไม่ขัดหรอกนะ”
ท้ายประโยคแฝงไปด้วยความเย้ยหยันจนร่างบางนึกฉุน นั่นสินะ…ทั้งเขาทั้งรีบอร์นก็เป็นผู้ชายทั้งคู่ จะต้องไปอายอะไร มือเรียวปลดมือใหญ่ออกพร้อมกับผลักร่างสูงออกห่างจากตัวอย่างรุนแรง รีบอร์นไม่ว่าอะไรแต่กลับยอมถอยห่างออกไปแต่โดยดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับที่ริมฝีปากเหมือนเคย
“ฉันทำเองได้ แค่ถอดเสื้อผ้าแค่นี้เอง!”
ไม่ว่าเปล่า มือเรียวกระชากกางเกงสีดำของตนลงอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงแค่ร่างกายเปลือยเปล่า อากาศเย็นๆในห้องน้ำปะทะผิวกายจนต้องกอดตัวเองด้วยความหนาว รีบอร์นยักไหล่เล็กน้อยก่อนที่จะปลดผ้าเช็ดตัวของตนออก จนร่างบางที่หันหน้ามามองต้องหันไปทางอื่นแทบไม่ทัน
หน้าด้านชะมัดเลย…ได้แต่คิดด้วยความโมโหเมื่อรีบอร์นเดินตัวเปล่าไปแช่น้ำร้อนในอ่างอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงชายตามองเรือนร่างขาวนวลนั้นด้วยหางตา
“อาบน้ำให้หน่อยสิ” คำสั่งที่ทำให้แรมโบ้หน้างอด้วยความไม่พอใจ
“นายก็อาบเองสิ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่ต้องมาบริการนายนะ”
ว่าแล้วร่างบางก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง มือเรียวแตะประตูห้องน้ำทำท่าจะผละออกไป ร่างสูงหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความขัดใจ
“จะขัดคำสั่งฉันรึไง?”
เสียง กริ๊ก ที่ไม่ได้ยินมาเนิ่นนานทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัวราวกับว่าเป็นสิ่งที่ฝังลงในความทรงจำไปเสียแล้ว ไอบ้านี่…พอไม่ได้ดั่งใจก็เอาปืนมาขู่เขาอย่างเดียวเลยสินะ หันกลับมาด้วยใบหน้าซีดเซียว เป็นอย่างที่คิด…รีบอร์นเก็บปืนลงไปแล้วพร้อมกับแหงนคอพิงอ่างด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ราวกับว่า รอให้เขายอมแพ้แล้วเดินเข้าไปหาเสียอย่างนั้น
ทำยังกับว่ามีทางเลือกให้เขามากนักนี่…ร่างบางถอนหายใจเล็กน้อย ขณะที่เดินเข้าไปใกล้ร่างในอ่าง รีบอร์นตบลงที่พื้นหินขอบอ่างเล็กน้อยเป็นเชิงว่าให้ไปนั่งตรงนั้น ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งด้วยความไม่พอใจ
“เอาแชมพูมาสิ”
เสียงหวานหันไปสั่งร่างสูง สาละวนอยู่กับการเปิดน้ำในฝักบัว รีบอร์นยอมทำตามแต่โดยดี เคลื่อนกายเข้ามาใกล้ตรงกลางระหว่างขาเรียวบางอย่างรวดเร็ว
“นายจะทำอะไรน่ะ!”
ตะโกนลั่นด้วยความอับอาย เมื่อศีรษะได้รูปเอนนอนที่ต้นขาของตน เส้นผมสีดำสนิทเสียดสีจนชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ แต่อะไรก็ไม่หนักเท่ามือหยาบที่เริ่มซุกซนด้วยการลูบไล้ต้นขาอีกข้างไปมาอย่างหยอกล้อจนร่างบางต้องสะกัดกั้นเสียงครางด้วยความพึงพอใจเอาไว้
ไอบ้ารีบอร์น!
หันฝักบัวไปที่เส้นผมนั้นอย่างรวดเร็วราวกับจะแก้แค้น เรือนผมสีดำสนิทเปียกน้ำจนลู่ลงมาแนบต้นขาขาว ไหลเป็นทางไปตามใบหน้าคมเข้ม เปลือกตาที่ปิดสนิทบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกดีมากเพียงใด เมื่อมือเรียวเริ่มขยี้แชมพูไปที่เรือนผมนั้นด้วยความทะนุถนอม
“รีบอร์น…ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอ”
เมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว ร่างบางก็เริ่มที่จะตั้งคำถามกับคนตรงหน้าทันที มือเรียวเปิดฝักบัวล้างผมให้คนตรงหน้าอีกครั้ง แต่รีบอร์นกลับไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามนั้น ร่างบางหยุดมือเมื่อเห็นว่าสะอาดดีแล้ว แต่รีบอร์นก็ยังคงนิ่งเฉยกับคำถามของเขาอยู่ดี
ทั้งๆที่มันเป็นปกติของรีบอร์นอยู่แล้ว…แต่ทำไมถึงได้เจ็บขึ้นมาอีกล่ะ
หรือว่ายิ่งรักมาก…ก็ยิ่งคาดหวังในตัวรีบอร์นมากขึ้นกันแน่ ทั้งๆที่เมื่อเช้าก็ทำร้ายจิตใจเราด้วยคำพูดพวกนั้น แต่พอเจอกันกลับทำเหมือนกับว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ แล้วตอนนี้ก็ยังให้เราปฏิบัติราวกับว่าเป็นคนรักกัน ทั้งๆที่…
“คิดอะไรของแกอยู่น่ะ ไอวัวโง่”
อยู่ดีๆดวงตาคมที่คิดว่าปิดสนิทกลับเปิดขึ้น แอบสะดุ้งเล็กๆด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่ามันกำลังจับจ้องมาที่ตนด้วยความอ่อนโยน แต่เมื่อกระพริบตา ดวงตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับว่าไม่สะท้อนถึงสิ่งใด ไม่มีความเป็นห่วง…ไม่มีความรัก
“ม…ไม่มีอะไร คือว่า ฉันกำลังคิดว่า ผู้ชายคนนั้นที่ฉันเจอที่หน้าเหมือนรีออนน่ะ…”
“อ่อ...” พูดแค่นั้นก็เงียบไปอีก
“เค้าเป็นใครน่ะ ทำไมถึงหน้าเหมือนรีออน แล้วทำไมนายถึงไม่ไปรัสเซีย แล้วเลโซทำไมถึงยังอยู่ หมวกนายหายไปไหน มาแบบนี้วองโกเล่รู้แล้วรึยัง แล้วนาย…”
“น่ารำคาญชะมัด!”
เบือนหน้าหนีไปอีกทางด้วยความรำคาญใจ ท่าทางนั้นทำให้ร่างบางโมโหขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ก็ฉัน…”
พูดได้แค่นั้นทุกอย่างก็เอียงวูบขึ้นกว่าที่แรมโบ้จะทันได้รู้ตัวก็ถูกกระชากวืดจนเข้ามาอยู่ในอ่างเสียแล้ว
ตู้ม!
เสียงน้ำกระเซ็นเป็นวงกว้าง ร่างบางโผล่หัวขึ้นมาด้วยความตกใจ ปากอิ่มเตรียมตัวจะต่อว่าคนตรงหน้า แต่กลับถูกกระชากเข้ามาแนบชิด พร้อมกับริมฝีปากอิ่มที่โดนครอบครองแทบจะทันที รสสัมผัสหวานคุ้นเคยชวนลุ่มหลง จนเผลอตอบสนอ ด้วยการเปิดริมฝีปากอิ่มให้ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาดูดดื่มราวกับกระหายหา
ริมฝีปากอันแสนร้อนลุ่มผละออกเมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มจะหายใจไม่ทัน แผ่นอกบางสั่นสะท้านขึ้นลงเป็นจังหวะการหอบหายใจ ยังไม่ทันจะได้สูดอากาศเข้าไปเต็มที่ ก็โดนฉกฉวยจุมพิตอีกครั้ง ดูดดื่มเร่าร้อนกว่าเดิม รู้สึกราวกับว่าเสน่ห์อันร้อนแรงของรีบอร์นถูกถ่ายทอดออกมาผ่านจุมพิตนั้น
“อ่า…อืม”
“หุบปากได้แล้วสินะ ไอวัวโง่”
ทันทีที่เสียงครางนั้นดังขึ้น ร่างสูงก็ผละออกราวกับไม่ไยดีจากนักฆ่าชั้นต่ำในสายตาของเขาที่ยังคงมึนงงกับรสจุมพิตนั้น ดวงตาสีเขียวมรกตปรือฉ่ำหวาน ริมฝีปากอิ่มแดงช้ำจนชวนให้บดขยี้อีกคราให้สาแก่ใจ วงหน้าคมเบือนหนีจากภาพยวนตาเบื้องหน้าไปอีกทางหนึ่ง แต่กลับพบว่ามันยากเหลือเกินที่จะผละออกห่างจากกลิ่นหอมยวนเย้าและสัมผัสนุ่มนิ่มในอ้อมกอด
“นายทำอย่างนี้ทำไม…”
อีกครั้งกับคำถามที่หาคำตอบของการกระทำนั้นไม่ได้ รีบอร์นตีสีหน้าเรียบเฉยทั้งๆที่ในใจกลับรู้สึกสับสน หากแต่เขากลับปัดมันทิ้งไปและเลือกที่จะทำตามใจตนเองเหมือนทุกครา
จมูกโด่งกดลงบนซอกคอขาวผ่อง กลิ่นหอมหวานที่เขาหลงใหลลอยมาแตะจมูก ขบเม้มเบาๆจนมันเป็นรอยแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวผ่อง ตอกย้ำให้รอยที่จางลงไปแล้วเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง
“อ…อา…อย่า…”
ร้องห้ามออกมาอย่างแผ่วเบา แขนเรียวยกขึ้นเกาะไหล่กว้างราวกับเป็นที่พักพิง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อริมฝีปากร้อนเคลื่อนต่ำครอบครองยอดอกงาม
“อ๊ะ…อ๊า…รีบอร์น…”
ลิ้นร้อนบดขยี้ยอดอกสีทับทิมอย่างร้อนแรง มือหยาบลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังนวลเนียนก่อนจะเคลื่อนต่ำลงสอดใส่เข้าไปในช่องทางคับแคบช้าๆ
“อ๊ะ!”
ร่างบางกระตุกเกร็งด้วยความเจ็บก่อนที่จะรู้สึกดีเมื่อนิ้วเรียวเริ่มหมุนเป็นวงกลมช้าๆ ความหาจุดที่ทำให้รู้สึกดีอย่างใจเย็น
“อ๊ะ! อ๊า”
กดเน้นไปที่จุดๆนั้นจนร่างขาวบางสั่นระริกแทบจะทรุดลงไปกองกับอ่างน้ำ หากไม่ติดที่มือใหญ่ซึ่งกำลังโอบประคองเอาไว้ นิ้วเรียวถอดถอนออกไปอย่างเชื่องช้า จงใจให้ครูดกับผนังอ่อนนุ่มให้สั่นสะท้าน สะโพกบางส่ายร่อนตามมือนั้นไปอย่างไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาที่ทำให้ร่างสูงเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยความพึงพอใจ
กว่าที่ร่างบางจะรู้ตัว บางสิ่งที่ร้อนรุ่มและแข็งขืนก็สอดแทรกผ่านทางเข้ามาในช่องทางนั้นจนสุดแรง
“อ๊า!!!!!”
กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อรีบอร์นไม่แม้แต่จะรอให้เขาเตรียมความพร้อม น้ำในอ่างกระเซ็นออกด้านข้างอย่างรุนแรงตามการสอดใส่นั้น ร่างสูงไม่รอช้า เริ่มขยับเข้าออกเพื่อเติมเต็มความปรารถนา ความเจ็บปวดดูจะลดน้อยลงเมื่อน้ำเป็นตัวต้านแรงเสียดสีนั้นจนทำให้รู้สึกดีจนต้องครวญครางออกมา
“อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊า”
แผ่นหลังบางเสียดสีกับขอบอ่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามจังหวะการกระแทกกระทั้นอันร้อนแรง ร่างสูงไม่เคยผ่อนแรงมีแต่จะเพิ่มขึ้นและร้อนแรงขึ้นตามระยะเวลา มือเรียวโอบรัดคอรีบอร์นเอาไว้ ดวงตาสีเขียวมรกตหลับลงด้วยความรู้สึกดี
“ลืมตาขึ้นมา ไอวัวโง่”
เสียงทุ้มที่แหบพร่าไปด้วยความปรารถนาพึมพำแนบชิด ดวงตาสีเขียวมรกตปรือขึ้นอย่างเลื่อนลอย ใบหน้าคมเข้มอยู่แนบชิดยิ่งกว่าทุกที หยาดเหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้านั้น ดวงตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์กำลังจับจ้องมายังเขา พาลให้รู้สึกดีและร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“อ่า…รีบอร์น…” ครางเรียกชื่อร่างสูงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เย้ายวนใจ
ร่างสูงกระแทกกาย ร้อนแรงและรวดเร็วมากยิ่งขึ้นเมื่อใกล้บรรลุจุดมุ่งหมายของอารมณ์ ช่องทางบอบบางร้อนรุ่มตอดรัดเป็นจังหวะกระตุกถี่มากขึ้นทุกที น้ำในอ่างกระเด็นออกมาข้างนอกตามจังหวะการร่วมรักอันรุนแรง
“อ๊า รีบอร์น!!!”
ร่างบางหวีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดออกมาในอ่างน้ำ พร้อมกับที่ช่องทางบอบบางบีบรัดจนร่างสูงเองต้องปลดปล่อยตามมาติดๆ ใบหน้าหวานซบลงกับแผ่นอกกว้างอย่างอ่อนแรง ในขณะที่ดวงตาคมหรี่มองน้ำในอ่างที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขุ่นเล็กน้อย
“เลอะหมดแล้ว ไอวัวโง่”
“น…นายเองก็ทำเลอะเหมือนกัน…ไม่…ต้องมาโทษฉัน…คนเดียวเลย…”
เสียงหวานเอ่ยตอบโต้อย่างหมดแรง รีบอร์นเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อความคิดอะไรบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวจนร่างบางถึงกับขนลุกเมื่อมองดูรอยยิ้มนั้น
“น…นายคิดจะทำอะไรน่ะ”
ได้แต่ถามออกไปด้วยความหวาดผวา ร่างสูงไม่ตอบแต่กลับช้อนแขนแกร่งยกร่างบอบบางขึ้นมาจากอ่างน้ำ ไม่สนใจเสียงโวยวายที่ดังขึ้นมาเลยสักนิด
“ไอบ้ารีบอร์น! ทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ!”
แล้วเขาก็ปล่อยจริงๆ แต่กลับเป็นพื้นห้องน้ำอันแสนเหยียบเย็นจนต้องสะดุ้งด้วยความเหน็บหนาว มือเรียวเกาะผนังห้องน้ำพยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ รู้สึกปวดระบมไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะที่สะโพกแถมด้วยความรู้สึกเหนอะหนะจากของเหลวที่ยังคั่งค้างอยู่ภายใน ทั้งน้ำในอ่าง ทั้งของ…หมอนั่น
ไอบ้ารีบอร์นที่ไม่สนใจเขา แล้วหันไปอาบน้ำฝักบัวหน้าตาเฉย หันไปเห็นสบู่ก้อนที่วางอยู่บนชั้นอาบน้ำ นึกอยากจะขว้างใส่คนเย็นชาให้มันหัวแตกตายไปซะ ดีกว่ามารังแกเขาอยู่อย่างนี้
“หยิบสบู่มานี่”
อยู่ดีๆร่างสูงก็หันมาพูดกับเขาจนต้องสะดุ้งวาบด้วยความตกใจ นึกว่าจะโดนยิงตายเสียแล้วที่บังอาจไปนินทานักฆ่าอันดับหนึ่งในใจ มือบางเอื้อมไปหยิบสบู่มาถือไว้ก่อนจะพยุงตัวเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนมองด้วยความพึงพอใจ รีบอร์นกระชากทั้งร่างบางทั้งสบู่มาไว้ในอ้อมกอด
หยาดน้ำตกกระทบไหลลงมาตามใบหน้าคมชวนมอง หัวใจเต้นแรงมากขึ้นทุกทีเพราะความแนบชิด นิ้วเรียวไล้ไปตามแผ่นอกบาง ลากไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบก่อนจะเลื่อนมาเกาะกุมส่วนอ่อนไหวไว้
“ย..อย่านะ”
มือหยาบยอมละจากไปแต่โดยดี แต่ไม่วายแวะเคล้นคลึงสะโพกกลมมน ก่อนจะลามไปด้วยการสอดแทรกนิ้วไปในช่องทางนั้นอีกครั้ง
“อ๊ะ..นายมัน…”
“ต้องเอาออกไม่ใช่รึไง?”
คำพูดนั้นมีเหตุผลจนไม่อาจปฏิเสธได้ ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่านิ้วที่สองและสามกำลังตามเข้ามาติดๆ
“อ๊ะ..อ๊า…รีบอร์น…นี่มัน…ไม่ใช่”
คำพูดปฏิเสธขาดหายไปในลำคอ สายน้ำเย็นฉ่ำไหลผ่านกาย แต่ร่างกายเขากลับร้อนรุ่มด้วยความปรารถนายามนิ้วหยาบขยับเข้าออกภายในร่างกายของเขาจนอยากจะเรียกร้องบางสิ่งบางอย่างที่มันมากกว่าเดิม…
“รีบอร์น…”
“อะไร แกต้องการอะไร ไอวัวโง่”
“เข้ามา….”
วงหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความอับอาย แต่ร่างสูงกลับทำเป็นเมินเฉย กระซิบตอบอย่างยั่วเย้า…เขาเองก็แทบจะอดทนไม่ได้มากขึ้นทุกที
“อะไรเข้ามากันล่ะ…แรมโบ้”
อาจจะเป็นเพราะความร้อนรุ่ม…อาจจะเป็นเพราะความปรารถนา…อาจจะเป็นเพราะเกมโลกีย์ เขาได้เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไปเสียแล้ว แต่ผลลัพธ์ของมันก็คุ้มค่ามากทีเดียวเมื่ออีกฝ่ายช้อนตาขึ้นมองสบเขาพร้อมกับเสียงหวานที่เอ่ยวิงวอน
“ฉันอยากให้นายเข้ามา…รีบอร์น…”
แทนคำตอบรับ นิ้วทั้งสามถูกถอดถอนพร้อมกับร่างบางที่ถูกจับหันหลังจนสะโพกลอยเด่น บางสิ่งบางอย่างที่ร้อนรุ่มสอดแทรกเข้ามาจนแทบพยุงกายไว้ไม่ได้ มือใหญ่จับกระชับสะโพกบางไว้มั่นก่อนจะเริ่มบรรเลงโลกีย์อย่างไม่อาจทานทน
ไอวัวโง่กำลังเข้ามาอิทธิพลมากกว่าที่เขาคิด…แต่ก็ไม่อาจห้ามตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว
“อ๊ะ อ๊า…อ๊า”
“เรียกชื่อของฉัน…”
เสียงทุ้มแหบพร่าพึมพำแนบชิด มือเรียวจิกผนังห้องน้ำเย็นเยียบพร้อมกับเอ่ยครางอย่าไม่อาจทานทน
“อ๊า…รีบอร์น….”
กรีดร้องเมื่อบรรลุความปรารถนาอีกครั้ง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ รู้สึกได้ถึงบางอย่างอุ่นร้อนที่ถูกฉีดเข้ามา ร่างบางหันไปมองวงหน้าคมนั้นเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏที่มุมปากได้รูปชั่วขณะก่อนที่เพลงรักครั้งใหม่จะเริ่มบรรเลงต่อไปยาวนานและร้อนแรง จวบจนกระทั่งแสงอาทิตย์โผล่พ้นขึ้นมาที่ขอบฟ้า
ร่างสูงปล่อยร่างที่ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรงแทบจะทันทีที่เขาปล่อยมือ แววตาอ่อนล้าและท่าทีเหนื่อยอ่อนทำให้เขารู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง มากพอที่จะจับสะโพกบางขึ้นมาแล้วใช้นิ้วควานหาของเหลวที่คั่งค้างอยู่ภายในนั้น
“อ๊า…อย่า…ฉันไม่ไหวแล้ว…”
เสียงหวานที่เอ่ยพร่าอย่างอ้อนวอนชวนให้เขาหงุดหงิดใจขึ้นมา คิดว่าเขาเป็นพวกไม่รู้จักพอรึไง
“หุบปาก ฉันไม่ได้จะทำอะไรแก”
เสียงทุ้มกระชากอย่างหงุดหงิด นิ้วเรียวหมุนวนไปทั่วช่องทางนั้นจนแน่ใจว่าไม่มีของเหลวตกค้างแล้วจึงถอดถอนออกมา จับแจงอาบน้ำให้ร่างบางเสียใหม่ แรมโบ้ได้แต่นั่งเฉยๆ มองรีบอร์นจัดการทุกอย่างด้วยแววตาเลื่อนลอย ร่างสูงถอนหายใจขณะที่อุ้มร่างบอบบางขึ้นมาจากพื้นห้องน้ำ ค้นเจอผ้าเช็ดตัวลายวัวก็โยนไปให้ร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงกว้าง
“เช็ดซะ!”
ว่าแล้วก็หันไปจัดแจงแต่งตัวให้ตัวเองด้วยชุดนอนสบายๆ แต่เมื่อหันกลับมาอีกรอบ ร่างบางกลับทำได้เพียงแค่เช็ดหน้าของตนเองเท่านั้น ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินมากระชากผ้าเช็ดตัวมา แล้วเช็ดไปตามผิวกายบอบบางอย่างทะนุถนอม รอยแดงที่แต่งแต้มไปทั่วผิวขาวๆนั่นทำให้เขาต้องเผยรอยยิ้มออกมา
มือใหญ่หันไปค้นเสื้อนอนของอีกฝ่ายก่อนจะสวมให้อย่างโดยดี จนคนมองนึกแปลกใจ แต่กลับเลือกที่จะไม่พูดออกมา มือใหญ่ผลักร่างบางให้เอนตัวลงนอนอย่างแผ่วเบา ทันทีที่หัวถึงหมอน ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทำให้เปลือกตาปิดลงในทันที
ร่างสูงมองคนตรงหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจเอนตัวลงนอนเคียงข้างพร้อมกับที่แขนแกร่งดึงร่างบอบบางนั้นเข้ามาในอ้อมกอด สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆชวนให้รู้สึกสบายใจ
เอาเถอะ…ฉันจะยอมแกสักวัน…ไอวัวโง่
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วที่เสียงบางอย่างจะรบกวนสติของของให้กลับมาอีกครั้ง
กริ๊ง!
รีบอร์นเปิดปรือเปลือกตาขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดใจที่ถูกรบกวนยามหลับ เสียงรบกวนบ้านั่นก็คือกริ่งหน้าบ้านเขานั่นเอง ลุกขึ้นมาด้วยความมึนงงก็พบว่า นี่เป็นเวลาเที่ยงแล้ว หันไปมองร่างบางที่ยังคงหลับตาพริ้มก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปชั้นล่าง มองลอดผ่านตัวบ้านที่เป็นกระจกกลับพบชายหนุ่มผมทอง ใส่ชุดลายทหาร
“ไอ้บ้าโคโรเนโร่”
พึมพำด้วยความหงุดหงิดใจก่อนจะกระชากประตูเปิดออกทันที
“มีอะไรก็ว่ามา…”
สีหน้าบูดยามเที่ยงของรีบอร์นทำให้ร่างสูงเผยรอยยิ้มออกมา ท่าทางจะไปรบกวนเวลาของมัน…หรือถ้าแย่กว่านั้นก็เวลาของมันกับแรมโบ้
“อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิเว้ยเฮย ฉันแค่จะมารับวัวไปทำงาน”
“งานอะไร ทำไมต้องมารับ?”
ดวงตาสีดำที่มองมาอย่างเคลือบแคลงทำให้โคโรเนโร่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
“ก็งานลอบฆ่าน่ะสิเว้ยเฮย วัวนั่นมันต้องไปกับฉัน”
“ไอวัวโง่ไปไม่ไหว แกไปเองล่ะกัน!”
กล่าวจบก็ปิดประตูใส่หน้าคนตรงหน้าทันที หากไม่ติดที่แขนแกร่งยื่นมาขวางไว้
“ขืนให้ฉันไปคนเดียวก็ตายสิเว้ยเฮย งานนี้มันต้องสองคน”
เหตุผลนั้นทำให้ร่างสูงขมวดคิ้วขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ ท่าทางงานนี้จะอันตรายกว่าที่คิดไว้ ขืนให้มันไปแบบนั้นมีหวังตายเปล่า เผลอทอดสายตามองบันไดขึ้นไปชั้นสองอย่างเลื่อนลอยก่อนจะเอ่ยตัดสินใจ
“งั้นฉันจะไปกับแกเอง!”
TBC.
.....................................................
55555555+ แม้แต่ความหื่น ซึลก็ยังเผาได้ >O<
ไม่ทำตัวใสแล้วค่ะ ชิ