[SeulKi]~~~RL XS BF

ไร้ข้อแก้ตัวและคำบรรยายใดๆ เหนื่อยไม่ไหวแล้วจ้า OTZ

Warning : เผาและสั้น

Warning 2 : อย่าฆ่าซึลเลย T^T

............................................................................................................................................................

part 10. ครึ่งหลัง



“เฮ้อ……..”



เสียงถอนหายใจด้วยความหมดอาลัยตายอยากดังลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีชมพูอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสีเขียวคู่โตมองดูก้อนน้ำแข็งที่เริ่มละลายเป็นของเหลวในน้ำสีเหลืองอำพันอย่างเลื่อนลอย ใบหน้าหวานเรียกสายตาทุกคู่จากทั้งชายและหญิงในบาร์แห่งนี้ให้หันมาจับจ้อง ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ว่า คนตรงหน้านี้มีเสน่ห์ดึงดูดจนอดไม่ได้ที่อยากจะเข้าไปทำความรู้จัก



เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่……..



“ฉันจะทำยังไงดีนะ……”



ได้แต่คิดอย่างเลื่อนลอยซ้ำไปซ้ำมา ยังมีเวลาอีก 2 ชั่วโมงก่อนที่เป้าหมายจะมาถึง บางทีเขาควรใช้เวลาสองชั่วโมงนี้ขบคิดไตร่ตรองให้ละเอียดอีกครั้ง มันดีแล้วเหรอที่จะทำอย่างนี้….มันดีแล้วเหรอที่เราจะอยู่ด้วยกัน….



มันดีแล้วเหรอที่ฉันจะหลงรักนาย……รีบอร์น



“ฉันรักนาย….นั่นคือเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวที่อธิบายทุกการกระทำของฉัน”



น้ำเสียงนั้น….จริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ตลอดชีวิตที่รีบอร์นรู้จักคนๆนี้ ไม่เคยแม้สักครั้งที่แรมโบ้จะพูดเรื่องความรู้สึกกับเขาได้อย่างตรงไปตรงมาเท่ากับครั้งนี้ เสียงหวานนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความกระดากอาย ยามช้อนนัยน์ตาสีเขียวคู่โตมองสบนัยน์เนตรสีดำสนิทคู่คม อับอายจนอยากจะเบือนหน้าหนีไป แต่ก็ไม่ทำ….เขาจริงจังกับเรื่องนี้เกินกว่าที่จะทำอย่างนั้น



ไม่ต้องกลัว….ได้แต่ปลุกปลอบตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า การรอคอยให้ใครสักคน (แน่นอนว่าต้องเป็นรีบอร์น) พูดอะไรบางอย่างออกมานั้นดูจะช่างยาวนานเหลือเกิน ถึงแม้ว่าจะอับอายแค่ไหน….แต่ร่างบางก็ไม่คิดหลบตา ตรงกันข้าม….ร่างสูงกลับเป็นฝ่ายแรกที่หลบตาราวกับไม่อาจทานทน



ความไร้เดียงสาและความจริงจังนั้นกำลังกดดันจนเขาไม่อาจหลีกหนี ลึกๆแล้วเขารุ้ดีว่า…คงจะต้องพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่อะไรล่ะ…ในสถานการณ์แบบนี้เขาควรจะพูดอะไรออกไปงั้นเหรอ วงหน้าคมเบือนหนีด้วยเพราะไม่อยากให้แรมโบ้เห็นความสับสนในแววตาของตน



ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะรู้สึกว่า…..กำลังโดนคาดหวังมากมายจากไอวัวโง่ได้ขนาดนี้



จริงอยู่ที่เขามักถูกคาดหวังกับหลายๆสิ่งหลายๆอย่างอยู่เสมอ แต่มันไม่เหมือนกับสถานการณ์นี้……บรรยากาศแปลกๆที่แผ่พุ่งออกมากำลังทำให้เขาวางตัวไม่ถูกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน



ก็…..ปฏิเสธไปสิ เสียงหนึ่งลอยเข้ามาในห้วงความคิด เหมือนกับทุกครั้งที่ได้รับการสารภาพรักมากมายจากหญิงสาวหลายๆคน ก็แค่ทิ้งไป….ก็แค่ทำให้เหมือนกับผู้หญิงพวกนั้น บางทีความรู้สึกสับสนนี้อาจจะเลือนหายไป…….บางที……..



“ฉันรู้แล้ว……”



เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา ไร้ความอ่อนโยนในน้ำเสียงนั้น เย็นชาเหมือนกับทุกครั้ง……แต่ทำไมมันถึงเจ็บได้ขนาดนี้นะ ร่างบางกัดริมฝีปากแน่นขึ้น ลางสังหรณ์ร้ายๆบอกว่า ไม่ว่ารีบอร์นจะพูดอะไรอออกมา….



เขาไม่อยากจะฟังมันเลย……



“นายรู้อยู่แล้วเหรอ……”



หลุดปากออกไปอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสีเขียวหลุบต่ำมองดูเจ้ากิ้งก่าตัวน้อยที่กำลังว่ายน้ำเล่นอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ร่างสูงเอาหัวพิงขอบอ่าง บรรยากาศแปลกๆระหว่างกันลอยอบอวลอยู่ในห้องจนพาลให้รู้สึกอึดอัด….ชวนให้คิดว่า นี่อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ยิ่งกว่าที่คิด
บางที….อาจจะถึงเวลาที่เขาต้องตัดสินใจ



“ก็แกเคยเมาแล้วพูดออกมาไม่ใช่รึไง”



อ่า….นั่นสินะ แต่ก็ยังไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ เขากำลังคาดหวังอะไร……คำตอบรับงั้นเหรอ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้….ถึงจะเป็นคำปฏิเสธที่เขาไม่ต้องการ แต่เขาก็อยากได้ยิน อะไรก็ได้….ที่ทำให้รู้สึกว่าคนตรงหน้าเขา…..ผู้ชายที่เขารัก



ยังมีหัวใจ….



“ก็ใช่ แต่…..นายไม่คิดจะพูดอะไรมั่งเลยเหรอ ฉัน…..”



“ไม่จำเป็น….”



เสียงทุ้มพุดตัดบทด้วยความเย็นชายิ่งกว่าครั้งไหนๆ จนคนฟังสั่นสะท้าน นานมาแล้วที่รีบอร์นไม่เคยเอ่ยถ้อยคำอันแสนเยียบเย็นได้มากเท่ากับครั้งนี้ ความงุนงงแล่นผ่านเข้ามาในหัวใจ พร้อมกับอาการสั่นสะท้านที่เจ้าตัวไม่รู้แม้กระทั่งสาเหตุ



ไม่เข้าใจ…..เหมือนกับว่าไม่เข้าใจ…..แต่ลึกๆแล้ว ร่างบางกลับรู้เหตุผลดียิ่งกว่าใครๆ



รีบอร์นก็ยังคงเป็นรีบอร์น…..ผู้ชายที่ไม่แยแสกับความรักและอารมณ์ความรู้สึกทั้งมวล



นั่นก็เพราะ…..



“ความรู้สึกไม่จำเป็นสำหรับฉัน”



นักฆ่า….ไม่จำเป็นต้องมี….และไม่ควรมีหัวใจไว้เพื่อรักใคร



“ฉันรู้….แต่ว่าฉัน….”



แต่ว่าฉัน….ก็ยังรักนาย



“ไร้ประโยชน์”



เจ็บ….ร่างบางกัดริมฝีปากแน่นจนมันแดงช้ำ แค่คำเพียงสามคำก็สามารถทำให้เรารู้สึกเจ็บได้ถึงขนาดนี้ นั่นสินะ….อาจจะจริงอย่างที่รีบอร์นว่า มันไร้ประโยชน์….ที่จะไปคาดคั้นเอาความรักจากคนอย่างเขา อาจจะไร้ประโยชน์…..ที่บ้าไปหลงรักคนอย่างหมอนี่ได้มากมายขนาดนี้



อาจจะไร้ประโยชน์…..เพราะว่ารีบอร์นนั้น….ไร้หัวใจ



“แล้วทำไม…..”



เสียงหวานแหบพร่าด้วยความเจ็บช้ำ รับรู้ได้ถึงขอบตาอันร้อนผ่าว….อาการอันแสนคุ้นเคยสำหรับเจ้าวัวขี้แยในสายตาใครๆที่อยู่กับอาการนี้มานานกว่า 18 ปี มันเป็นสัญญาณว่าหยาดน้ำตาที่เริ่มเหือดหายกำลังจะหลั่งริน เพียงเพราะ…เหตุผลเดียว….และคนๆเดียว



“นายอยากให้ฉันบอกว่า รักนาย ฉันก็บอกนายไปแล้ว นายได้ทุกอย่างไปแล้ว แล้วนายยังไม่พอใจอะไรอีก ฉันรู้ดีว่านายไม่เคยรักใคร แล้วฉัน….ฉันเคยพูดสักคำรึไงว่าฉันอยากให้นายรักตอบ ฉันเคยคาดคั้นนายเหรอ แล้วทำไม…..แล้วทำไม….นายต้องมาทำร้ายจิตใจฉันด้วยคำพูดพวกนี้ ฉัน…..นายมันคนใจดำ รีบอร์น อั๊ก…….”



สิ้นคำพูดนั้น ร่างเพรียวบางก็ถูกยกขึ้นจากอ่างน้ำแล้วถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังห้องน้ำอย่างแรงจนเจ็บจุกไปทั่วแผ่นหลัง กายบางทรุดลดลงกับพื้นห้องน้ำช้าๆเมื่อความเจ็บแปลบเริ่มแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆจากแผ่นหลังสู่สะโพก ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แขนเรียวขาวก็ถูกมือใหญ่กระชากขึ้นมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง จนต้องลุกขึ้นตามแรงดึงรั้งนั้นด้วยความจำใจ



“ฉันไม่ได้งี่เง่าขนาดดูไม่ออกว่าแกต้องการอะไร”



เป็นแค่ความสับสน ใช่แล้ว ความรู้สึกของฉันมันก็แค่ความสับสน……



“แล้วอย่างนั้น นายมาขอคบฉันทำไม สำหรับนายฉันเป็นอะไรในสายตานายกันแน่!”



พูดออกไปแล้ว….คำที่ค้างคาอยู่ในใจมาเนิ่นนาน



พูดออกไปแล้ว…….



ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่รอยยิ้มร้ายจะถูกจุดขึ้นที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง รอยยิ้มที่ราวกับว่า….ไม่เคยแยแสสิ่งใด….รอยยิ้มที่ร่างบางเกลียดชัง



“แต่สำหรับฉัน คำว่า คนรัก มันก็คือ คู่นอน ดีๆนี่แหละ แกน่าจะดีใจที่คนอย่างฉันลดตัวลงมานอนกับพวกชั้นต่ำอย่างแก!”



ดวงตาสีเขียวมรกตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงในถ้อยคำนั้น รับรู้ได้ถึงน้ำตาอุ่นๆไหลรินลดลงมาข้างแก้มใสอย่างไม่อาจควบคุม มือเรียวบางยกขึ้นมาปิดดวงตาสีเขียวของตนไว้ หากแต่ไม่อาจปกปิดความร้าวราน……ราวกับว่าหัวใจกำลังแตกสลาย



เกือบจะลืมไปแล้ว…..ไม่ใช่สิ ลืมไปแล้ว ช่วงไม่กี่วันมานี้มันมีความหมายและทำให้เขามีความสุขจนได้ลืมไปแล้วว่า รีบอร์นเป็นใครและแรมโบ้
เป็นใคร เราไม่ได้อยู่ในสถานะอันใด ด้วยเพราะต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าศัตรู ด้วยเพราะ…ไม่เคยอยู่ในสายตา ความอ่อนโยนที่ผ่านมาเป็นแค่เพียงภาพลวงตา เพราะรีบอร์นคิดอยู่เสมอว่า เขาคือไอวัวโง่ คือพวกชั้นต่ำ คือคนที่ไม่มีค่าพอจะใส่ใจ



ไม่มีค่าพอ…..ที่จะรัก



เรา…..มันก็แค่ ไอวัวโง่ที่ทำได้แค่เพียงร้องไห้ แม้กระทั่งตอนนี้…..



รีบอร์นคลายพันธนาการที่ท่อนแขนเรียวบางช้าๆ ร่างบางทรุดกายลงกับพื้นห้องน้ำแทบจะทันทีเมื่อได้รับอิสระ ท่อนแขนขาวกอดรัดหัวเข่าของตัวเองไว้แน่นขึ้น ซุกหน้าลงแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น ไหล่บอบบางที่สั่นสะท้านกับเสียงสะอื้นที่ดังก้องไปทั่วห้องน้ำอย่างไม่อาจทานทนพาลให้หัวใจที่เคยเยียบเย็นเกิดความรู้สึกประหลาด……เจ็บแปลบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน



อารมณ์ที่ไม่เคยเข้าใจ แต่เขาก็ได้เลือกแล้ว……



มือใหญ่สวมหมวกปีกกว้างลงบนศีรษะของตัวเองช้าๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไป……..



หันหลังให้กับหัวใจของตน……ตลอดกาล



เพียงเพราะว่าเรา…..ไม่ควรมีสิ่งสำคัญ



เพียงเพราะว่าเรา…..เป็นนักฆ่า



และนักฆ่า…..ก็ไม่เคยต้องการหัวใจ……



สำหรับชายผู้ที่มีชีวิตอยู่ท่ามกลางภัยอันตรายนั้น…..ความรักก็คือจุดอ่อนที่ตัวเขาเองไม่เคยต้องการ



TBC.

........................................................................................

อีกพักใหญ่เลยกว่าจะเจอกัน OTZ