[SeulKi]~~~RL XS BF

[color=#80FF00]กลับมาแล้วค่า *ปาดเหงื่อ*

หลังจากแต่งแอนโธจบแล้วก็มาต่อเรื่องนี้ทันทีเลยค่ะ *ฮา*

ใช้เวลาในการเผาทั้งหมด 2 วัน มันสดอีกแล้ว =[]=

มีบางจุดที่ออกจะเบลอๆ เพ้อๆไปบ้างก็ขออภัยด้วยค่ะ

ps.รับประกันความโมเอะโดย SeulKi >O<b[/color]
..........................................................................

“นายเป็นคนรักของตัวฉันในอนาคตรึเปล่า”

 

คำถามนั้นทำให้ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไอเด็กนี่…มันจะเซ้นส์ดีเกินไปแล้ว

 

“อ่า…มันก็ไม่เชิงหรอกนะ” ได้แต่ตอบออกไปอย่างเบ่งรับเบ่งสู้ “จะว่ายังไงดีล่ะ เราไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กันมาก่อนเลยน่ะ”

 

ขยี้กลุ่มผมนุ่มสีรัตติกาลด้วยความทะนุถนอม ในใจเหม่อคิดไปถึงเรื่องของคนที่เขาจากมาแสนไกล จะว่าไป…เราก็เหมือนจะลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆไปแล้ว แต่นึกไม่ออกว่าคืออะไร

 

“ไม่เห็นจะเข้าใจ” เสียงเล็กพูดประท้วงขึ้น ร่างบางปัดความสงสัยในใจทิ้งทันที ก่อนจะเริ่มหันมาเล่าเรื่องให้เด็กน้อยตรงหน้าฟังด้วยความเอ็นดู

 

“ฉันมองตัวนายในอนาคตเป็นศัตรูมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ทุกๆครั้ง ทุกๆเวลาเมื่อมีโอกาส ฉันจะลอบทำร้ายนายเสมอ…”

 

เสียงเล่าหยุดชะงักไปด้วยความไม่แน่ใจว่า ควรจะเล่าให้เด็กน้อยตรงหน้าฟังดีรึเปล่า เรื่องพวกนี้มันไม่น่าฟังสำหรับเด็กอายุ 5 ขวบเท่าไหร่นักหรอกนะ

 

“งั้นนายก็เป็นศัตรูกับฉัน”

 

“เปล่าเลย…เราไม่ใช่ทั้งศัตรู ไม่ใช่ทั้งเพื่อน และไม่ใช่ทั้งคนรัก” เสียงหวานพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

 

“งั้นก็เป็นพี่น้องสินะ”

 

คำกล่าวนั้นทำให้ร่างบางหลุดเสียง คิก ออกมาอย่างห้ามไม่ได้กับความไร้เดียงสานั้น ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนคงจะเป็นสิ่งที่รีบอร์นในอดีตไม่อาจจะเข้าใจ เป็นพี่น้องงั้นเหรอ…ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็คงจะพิลึกชอบกล

 

“ไม่ใช่หรอกนะ…ไม่ใช่…เราอยู่ด้วยกันก็จริง แต่เราก็ไม่ใช่พี่น้องกันหรอก”

 

“นายเป็นภรรยาของฉันงั้นสิ”

 

“ห๊า!”

 

หลุดเสียงอุทานอย่างแผ่วเบากับความคิดพิศดารนั้น แก้มขาวใสขึ้นสีแดงก่ำอย่างห้ามไม่ได้ บ้าชะมัด! ถูกรีบอร์นในอดีตพูดว่าเป็นภรรยานี่มันน่าอายยิ่งกว่าที่โดนรีบอร์นภาคปัจจุบันเยาะเย้ยเสียอีก

 

“อยู่ด้วยกัน…ก็เป็นครอบครัวไม่ใช่รึไง”

 

ถ้อยคำไร้เดียงสานั้น ราวกับน้ำทิพย์ชะโลมจิตใจให้ชุ่มฉ่ำไปด้วยความตื้นตัน…นั่นสินะ ทำไมเราถึงไม่เคยคิดในแง่นี้มาก่อนเลย ครอบครัวงั้นเหรอ…เรากับรีบอร์น…เป็นครอบครัวเดียวกัน ความสุขเอ่อล้นขึ้นในจิตใจที่เคยรวดร้าวพาลให้เผยรอยยิ้มบางออกมา บางทีการที่ได้พบกับรีบอร์นภาคอดีตที่นี่…อาจจะทำให้เรารู้อะไรเกี่ยวกับรีบอร์นมากขึ้น และเข้าใจรีบอร์นยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา ก่อนที่ประโยคถัดไปของร่างเล็กจะทำให้ร่างบางนึกอยากฆาตกรรมเด็กขึ้นมาจับใจ

 

“อยู่ด้วยกันก็ต้องเป็นครอบครัวสิ เรื่องครอบครัว พ่อ แม่ ลูก น่ะฉันเรียนตั้งแต่  1 ขวบแล้ว เจ้าวัวงี่เง่า”

 

บ้าชะมัด! อุตส่าห์หลงดีใจไป สุดท้ายแล้วนายมันก็กวนประสาทมาตั้งแต่เด็กนั่นแหละ รีบอร์น! 

 

“ก็ได้ ก็ได้ ฉันกับนายในอนาคตเป็นคนรักกัน แล้วเราก็อยู่ด้วยกันที่บ้านของนาย พอใจแล้วสินะ?”

 

ร่างบางเอ่ยความจริงออกไปอย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกแย่ชะมัด ที่ต้องมายอมรับกับรีบอร์นในอดีตว่าในอนาคต เขากับมันจะเป็นคนรักกันในทางพฤตินัย แต่ก็อีกนั่นแหละ…จะว่ายังไงดีล่ะ ในเมื่อเขาไม่รู้ว่า อีกฝ่ายจะคิดว่าเขาเป็นคนรักเหมือนอย่างที่เขากำลังคิดอยู่รึเปล่า

 

“ฮ่า! ทำไมตัวฉันในอนาคตนี่รสนิยมแย่จัง”

 

หนอย! ไอเด็กนี่! ร่างบางได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ เห็นว่าเป็นเด็กเลยไม่อยากรังแกหรอกนะ ทั้งๆที่โอกาสแก้แค้นมาอยู่ตรงหน้าแล้วเชียว แต่พอมองตาใสๆนั่นก็ทำใจดุกล่าวไม่ลงสักที ทั้งๆที่รู้ว่าพอโตขึ้นไปแล้ว เจ้านี่จะร้ายกาจขนาดไหน ทั้งชอบทำร้ายจิตใจ แถมยังเปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่น กว่าหมอนั่นจะยอมรับความรู้สึกกับเขาได้ก็เล่นเอาเสียน้ำตาไปหลายปีป แต่ผลที่ได้มันก็คุ้มค่าล่ะนะ

 

“ใช่แล้ว…นายรสนิยมแย่มากที่มาหลงรักคนอย่างฉัน ทีนี้ใครกันแน่ล่ะที่โง่”

 

มีโอกาสแล้วต้องเยาะเย้ยหมอนี่ให้ถึงที่สุด ไหนๆก็เถอะขอโอกาสแก้แค้นบ้างก็ไม่เลว แต่ก็คงลืมคิดไปว่า รีบอร์นเองก็ไม่ใช่เด็กที่จะอยู่เฉยเมื่อโดนเยาะเย้ย ไวเท่าความคิด เสียง กริ๊ก ก็ดังลั่นขึ้นพร้อมกับคำขู่ที่ไม่สมกับตัวนั้น

 

“ฮ่า~อยากกินลูกตะกั่วมากสินะ”

 

ปืนคู่ใจถูกยกขึ้นมาจ่อคนตรงหน้าอีกครั้ง ทำให้ร่างบางได้แต่ตาค้างด้วยความตกใจ เขาถอดเสื้อผ้าออกไปหมดแล้วนี่นา แล้วมันเอามาจากไหนกัน? ทำหน้ามู่เล็กน้อยกับคำตอบที่ไม่ว่ายังไงก็คงไม่มีทางคิดได้นั้น ฝ่ามือบางยกขึ้นสองข้างเป็นสัญลักษณ์ว่ายอมแพ้ ร่างเล็กวางปืนไว้ข้างอ่างน้ำก่อนจะฮัมเพลงต่ออย่างสบายอารมณ์

 

“ถูสบู่สิ ทำอะไรอยู่ล่ะ”

 

ไอเด็กเอาแต่ใจเอ๊ย! อย่าให้รู้นะว่าใครทำไอเด็กนี่เสียนิสัยขนาดนี้ จะตามไปยิงไม่ยั้งเลย ร่างบางได้แต่คาดโทษคนเลี้ยงรีบอร์นอยู่ในใจ ก่อนจะถูสบู่ให้คนตรงหน้าต่ออย่างจำใจ ทำไมเราต้องมาเลี้ยงเจ้าบ้ารีบอร์นตอนเด็กด้วยเนี่ย บ้าที่สุดเลย!!!

 

กว่าที่แรมโบ้จะอาบน้ำให้เด็กชายนักฆ่าเสร็จก็ปาไปเกือบหนึ่งชั่วโมง รีบอร์นในตอนนี้ถูกจับทาแป้งเด็กจนหอมฟุ้งพร้อมกับใส่สูทสีดำพอดีตัวสำหรับเด็ก ดูแล้วน่าเอ็นดูไม่เบาจนเกือบจะเหมือนกับรีบอร์นคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก ถ้าไม่ติดว่า เด็กนี่จะพูดจากวนประสาท เขาก็คงเชื่อว่าคือรีบอร์นตัวจริงอย่างไม่มีผิดเพี้ยน โดยเฉพาะเรื่องที่เอะอะอะไรพ่อก็จะยิงลูกเดียวเนี่ยแหละ ที่เหมือนสุดๆ

 

“อยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า”

 

หลังจากร่ำลาพนักงานหนุ่มใจดีในร้านขายเสื้อผ้าแล้ว ร่างบางก็เริ่มตั้งคำถามกับร่างเล็กในอ้อมกอดทันที กลิ่นแป้งเด้กที่ลอยฟุ้งออกมาจากเรือนร่างนั้นทำให้อดไม่ได้ที่จะหอมแก้มคนในอ้อมกอดไปฟอดใหญ่เพราะความเอ็นดู เตรียมใจรับคำด่าว่าจากรีบอร์น แต่ผิดคาดเมื่อเด็กน้อยกลับยื่นแก้มอีกข้างมาให้ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

 

“ข้างนี้ด้วยสิ”

 

ผิดปกติ! ผิดปกติเกินไปแล้ว! ร่างบางแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตกใจ ดวงตาสีเขียวมรกตมองคนตรงหน้าราวกับว่าเป็นรีบอร์นคนอื่นปลอมแปลงตัวมาก็ไม่ปาน คนเราตอนเด็กๆจะไร้เดียงสาได้ขนาดนี้เลยเหรอ ยิ่งถ้าคนๆนั้นคือ รีบอร์น ไม่น่าเชื่อเลยว่า เด็กนี่โตขึ้นไปแล้วจะกลายเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งไปได้

 

“มัวรออะไรอยู่ล่ะ…”

 

“หา? อ่ะ…”

 

จมูกโด่งรั้นกดลงกับแก้มใสอีกข้างด้วยความมึนงง กลิ่นหอมของผิวกายเด็กอบอวลอยู่ในประสาทสัมผัส ร่างบางผละกายออกห่างพร้อมกับแขนเล็กที่เอื้อมมาโอบรั้งรอบคอไว้ ก่อนจะอิงแอบกายเข้าซบ

 

“อุ่นจัง”

 

อบอุ่น…เหมือนกับฤดูใบไม้ผลิที่แสนสดใส

 

อ่อนโยน…จนพัดพาความหนาวเหน็บในหัวใจให้จางหายไป

 

อ่อนหวาน…จนทำให้หัวใจดวงน้อยโหยหาถึงคำว่า ครอบครัว

 

“ช่วยพาฉันไปที่ไหนก็ได้ที่มีแต่ความสุขที”

 

ร่างบางยิ้มรับคำขออันแสนเศร้าราวกับว่าไม่เคยพบพานความสุขนั้น พร้อมกับเอ่ยตอบแผ่วเบา

 

“อืม…ฉันจะพานายไปยังที่ที่นายจะได้พบกับความสุขเอง ไม่ต้องห่วงหรอก หลับซะนะ…เด็กดี”

 

เปลือกตาบางปิดลงอย่างเชื่องช้า ก่อนที่รีบอร์นจะเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์อย่างเป็นสุข พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆบนริมฝีปาก ฤดูใบไม้ผลิอันแสนหวานกำลังจะเบ่งบานในใจของเด็กน้อยอย่างช้าๆ ช่างแตกต่างจากอีกตัวตนในอนาคตซึ่งกำลังเหน็บหนาวและร้อนรุ่มด้วยความกังวลใจเหลือเกิน

 

.

 

.

 

.

 

“หมายความว่ายังไงที่ว่า ไม่รู้”

 

เสียงทุ้มต่ำเย็นชาพูดขึ้นอย่างเยียบเย็น ถึงแม้ว่าระดับโทนเสียงจะราบเรียบแต่ทุกคนในห้องต่างก็กำลังหวาดผวากับท่าทางของนักฆ่าอันดับหนึ่งซึ่งบัดนี้แฝงแววกดดัน บรรยากาศมาคุเยียบเย็นแผ่ขยายไปทั่วห้อง บ่งบอกว่าตอนนี้ รีบอร์นกำลังหงุดหงิดใจแค่ไหน โดยเฉพาะช่างประดิษฐ์อันดับหนึ่งของวองโกเล่ซึ่งกำลังโดนไล่เบี้ย จนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

 

“อ่า…รีบอร์น ฉ…ฉันว่า…น…นายใจเย็น…ก่อนนะ…คุณจางนินี เขากลัว…หมดแล้ว…เห็นมั้ย”

 

สึนะโยชิ ผู้ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งบอสรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ยื่นมือเข้ามาห้ามทั้งที่ปากคอสั่นจนฟันกระทบกัน ไม่ใช่แค่คุณจางนินีคนเดียวเท่านั้นหรอกนะที่กลัว ผู้พิทักษ์ที่เหลือทุกคนต่างพากันถอยห่างไปให้ชิดประตูทางออกมากที่สุด เผื่อมีอะไรผิดพลาดแล้วที่ปรึกษาแฟมิลี่คนสำคัญเกิดยิงกราดไปทั่วห้องขึ้นมา เรียกได้ว่า เตรียมทางหนีทีไล่ไว้เป็นอย่างดี ทิ้งสึนะโยชิที่ยืนแข้งขาสั่นไว้คอยห้ามปรามอยู่ใกล้ๆ

 

อโหสิให้พวกผมด้วยเถอะครับ รุ่นที่ 10

 

“ไม่ต้องมาเจ๋อ ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็หุบปากไปซะ”

 

คำกล่าวนั้น ทำให้ริมฝีปากบางของสึนะปิดสนิทลงทันทีราวกับระบบอัตโนมัติ ขอโทษด้วยนะครับ คุณจางนินี…ผมยังไม่อยากตายอ่า รีบอร์นเวลาโกรธน่ากลัวจะตายไป ใครเขาจะไปกล้าหือกับพ่อคุณ แม้แต่โกคุเทระเองก็ยังนิ่งเฉย ทั้งๆที่ปกติต้องออกมาโวยวายอะไรบ้างแล้ว

 

“เอาน่า เจ้าหนู…อย่าไปขู่คุณจางนินีเขามากเลยนะ เอ้า…ไหนลองเล่ามาสิว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง”

 

ขอบคุณครับ คุณยามาโมโตะ สึนะแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความโล่งใจเมื่อร่างสูงของเพื่อนสนิทดูจะเข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์ได้อย่างแนบเนียน สังเกตได้จากการที่รีบอร์นเริ่มนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่พร้อมกับสายตากดดันช่างประดิษฐ์คนสำคัญให้พูดออกมาโดยเร็ว

 

“ผม…ไม่รู้ครับ ว่าพวกศัตรูเข้ามาตอนไหน…อ…อาจจะเป็นตอนที่ผมกำลังนั่งประดิษฐ์…”

 

“ฉันไม่ต้องการฟังเรื่องไร้สาระพวกนั้น”

 

เสียงทุ้มพูดขัดขึ้นอย่างเยียบเย็น อาจจะดูเป็นการเสียมารยาท หากแต่ตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องการกลับมีเพียงเรื่องเดียว

 

“เอาไอวัวโง่กลับมาให้ได้ ไม่งั้นแกดับไปจากโลกนี้ก่อนที่จะได้ขอความเมตตาแน่ๆ ฉันให้เวลาแกถึงพรุ่งนี้ ไปจัดการมาซะ”

 

กล่าวจบ ร่างสูงสง่าก็ลุกขึ้นยืนเดินตัวปลิวออกไปจากห้อง ทิ้งช่างประดิษฐ์คนสำคัญซึ่งล้มลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดแรงทันทีโดยมีสึนะโยชิกับผู้พิทักษ์ที่เหลือช่วยประคองเอาไว้ ถ้าหากว่าพรุ่งนี้ ผู้พิทักษ์อัสนีไม่กลับมา คฤหาสน์วองโกเล่มีหวังได้ระเบิดเป็นจุณแน่

 

โธ่! คนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะทำไมต้องเป็นคนรักของคุณรีบอร์นที่แสนน่ากลัวนี่ด้วยนะ จางนินีได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจ มืออวบอ้วนที่สั่นระริกกำบาซูก้าทศวรรษเอาไว้อย่างหมายมั่น

 

ถ้าคุณแรมโบ้กลับมาไม่ได้…ชีวิตเขาคงไม่เหลือซากแน่…ถึงตาย คุณแรมโบ้ก็ต้องกลับมา!

………………………………………….

รถออดี้สีดำสนิทแล่นฝ่าความมืดไปตามเส้นทางสู่ชานเมือง หมู่บ้านวองโกเล่ที่เงียบสงบห่างไกลจากตัวเมืองเล็กน้อยเป็นสถานที่ซึ่งรีบอร์นเลือกเป็นที่พักพิง ร่างสูงดับเครื่องยนต์ก่อนจะก้าวเดินลงจากรถอย่างเชื่องช้า สายลมแรงหอบเอากลิ่นหอมของดอกกุหลาบลอยล่องมาปะทะกับโสตสัมผัส กลิ่นดอกไม้ที่เขาคุ้นชินกับมัน กลิ่นดอกไม้ที่ใครบางคนเป็นผู้ดูแลทะนุถนอมบำรุง

 

ไม่อยากจะคิดว่า…ดอกไม้พวกนี้จะเป็นอย่างไร เมื่อไม่มีร่างบางมาดูแลมันเช่นเคย เพราะเขาเองแทบไม่มีเวลาว่างที่จะมาใส่ใจ ดอกไม้พวกนี้ไอวัวโง่เป็นคนเจ้ากี้เจ้าการเอามาปลูกเองทั้งนั้น

 

เผลอลอบถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ระหว่างที่เดินผ่านห้องครัวไปนั้นกลับนึกขึ้นได้ว่า ตนยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า เปิดตู้เย็นออกมา…พบแต่พวกผักและเนื้อสัตว์เต็มไปหมด หันไปมองตรงด้านข้างกลับพบแต่กล่องนมแช่เอาไว้จนเต็ม ตรงช่องฟรีซมีสปาเกตตี้อยู่ห่อนึง พร้อมกับข้อความ

 

‘เอาไว้กินตอนฉันไม่อยู่นะ อย่ากลับดึกมากนักล่ะ ฉันเป็นห่วง รัก…L’

 

กัดริมฝีปากตนเองเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจคว้าสปาเก๊ตตี้กล่องนั้นและนมวัวขึ้นมา เอาเข้าไมโครเวฟจนถึงเวลาที่กำหนด ส้อมเงินวาววับพันเส้นสปาเก๊ตตี้นั้นก่อนจะค่อยๆเอาเข้าปากอย่างช้าๆ รสชาติของซอสแบบที่เขาชื่นชอบแผ่กระจายไปทั่วจนต้องเผลอยิ้มออกมา ไม่ว่าเมื่อไหร่เจ้าวัวนั่นก็ยังเอาใจใส่เขาเสมอ

 

ทิ้งกล่องเปล่าลงถังขยะก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นห้องนอนไป…เจ้ากิ้งก่าตัวน้อยเดินมารับเขาทันทีที่กลับมาถึง รีบอร์นอุ้มเลออนซึ่งกำลังทำจมูกฟุตฟิตราวกับกำลังมองหาใครบางคนที่ควรจะกลับมาด้วยกันเอาไว้ในอ้อมกอด ร่างสูงหรี่ตาลงเล็กน้อยยามมองท่าทางนั้น ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

 

“เจ้านั่น คงจะไม่กลับมา…อีกสักพัก”

 

ราวกับว่าเลออนจะเข้าใจถึงความหมายของคำพูดนั้น…เจ้ากิ้งก่าตัวน้อยเลียมือของเขาราวกับจะปลอบใจ ร่างสูงพาเลออนกลับไปยังกรงของมัน ก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำ เม้มริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อพบว่า มีเพียงตนอยู่ลำพังในห้องอาบน้ำนั้น

 

ให้ตายเหอะ! ฉันหยุดคิดถึงแกไม่ได้เลย ไอวัวงี่เง่า

 

ได้แต่ขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น เมื่อพบว่า ร่างบางกำลังมีอิทธิพลกับความคิดของเขามากเกินไปเสียแล้ว

 

ร่างสูงเปิดฝักบัวช้าๆให้น้ำไหลผ่านชำระกายแต่ไม่อาจชะล้างจิตใจที่เหน็บหนาวออกไปได้เลย รู้สึกราวกับว่าฤดูหนาวในวัยเยาว์กำลังจะหวนคืนมาอีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นขึ้นราวกับว่ากำลังนึกอะไรบางอย่างออก แม้จะเลือนลาง ความทรงจำที่ปิดตายไปตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา

 

ความทรงจำในวัยเด็ก…แล้วก็เรื่องของใครคนนั้น…

 

.

 

.

 

.

 

“นี่ที่ไหนน่ะ”

 

ร่างเล็กในอ้อมกอดเอ่ยถามขึ้นด้วยความงุนงง ภาพตรงหน้าราวกับแสงสีตระการตาในเมืองใหญ่ เสียงเอะอะของผู้คนผ่านเข้ามาในโสตประสาท มีแต่คนรักและครอบครัวเดินจับมือกันเต็มไปหมด แม้จะบางตาด้วยเพราะเป็นเวลากลางคืนแต่ก็ยังคงบรรยากาศของความอบอุ่นไว้ได้เป็นอย่างดี

 

เครื่องเล่นน้อยใหญ่มากมายมองเห็นได้แม้จากที่ไกลๆด้วยเพราะแสงสีอันละลานตา ร่างบางพาร่างเล็กเดินลัดเลาะเข้าไปที่ช่องจ่ายตั๋ว พนักงานสาวมองหน้าคนตรงหน้าแล้วหันมามองร่างเล็กในอ้อมกอดก่อนจะยกยิ้มขึ้นด้วยความเอ็นดู

 

“พาน้องชายมาเที่ยวเหรอค่ะ”

 

“ฮ่ะฮ่ะ ก็ประมาณนั้นล่ะครับ”

 

ว่าแล้วก็หันไปล้วงเงินในกระเป๋ากางเกงของตนเอง ก่อนจะใจหายวาบเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่า ตนไม่มีเงินติดตัวมาเลย หน้าตาซีดเซียวนั้นทำให้พนักงานสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เอายังไงล่ะทีนี้…แรมโบ้

 

“ฉันไม่ใช่น้องชายซะหน่อย แต่เป็นสามีต่างหากล่ะ”

 

อยู่ดีๆเด็กน้อยในอ้อมกอดก็พูดขึ้น ร่างบางหน้าแดงวาบทันทีกับคำกล่าวนั้น ต่างจากพนักงานสาวที่หัวเราะคิกๆ ด้วยความชอบใจ มือเรียววางร่างเล็กลงบนเคาน์เตอร์นั้นก่อนจะเริ่มควานหาเศษเหรียญไปทั่วกระเป๋าด้วยความร้อนใจ โธ่…มันต้องมีบ้างสิน่า

 

นับว่ายังดีที่ไม่มีคนต่อท้าย…ไม่งั้นเขาคงโดนด่าเปิดเปิง

 

ส่วนรีบอร์นน่ะเหรอ ไอเด็กนั่นหันไปคุยเล่นกับพนักงานสาวหน้าตาเฉย แถมยังยอมให้จับแก้มเล่นอีกต่างหาก

 

เจ้าชู้แต่เด็กเลยนะแก…ได้แต่คาดโทษเด็กน้อยอยู่ในใจ จนกระทั่งพนักงานสาวพูดขึ้นมา

 

“ลืมเอาเงินมาเหรอค่ะ”

 

“อ่า…แหะ แหะ ก็ประมาณนั้นล่ะครับ”

 

น่าอายชะมัดเลย!

 

“อ๊ะ…เห็นแก่ความน่ารักของรีบอร์นจัง คราวนี้ฉันเลี้ยงเองนะค่ะ…”

 

“อ่า…จะดีเหรอครับ”

 

รู้สึกเกรงใจหญิงสาวตรงหน้าชอบกล ความจริงแล้วเขาคิดว่า ตัวเองรู้สึกคุ้นหน้าหญิงสาวคนนี้ชอบกล แต่นึกไม่ออกเลยว่าเคยเจอกันที่ไหนมา
ก่อน จะว่าไป…พนักงานคนนี้ก็ดูสวยดี…อันที่จริงก็สวยมากอยู่ เรือนผมสีดำสนิทเป็นลอนสวยทิ้งตัวลงอย่างนุ่มนวลคลอเคลียสะโพกมน ดวงตาสีเขียวมรกตกลมโตกับรอยยิ้มงดงามราวกับนางฟ้า

 

อะไรบางอย่างกำลังทำให้เขารู้สึกราวกับว่า ผูกพันธ์กับหญิงสาวคนนี้มานานแสนนานเกินกว่าที่ตนเองจะรับรู้

 

“ต้องดีสิค่ะ” รอยยิ้มน่ารักถูกส่งมาให้เขาอีกครั้ง

 

“ถามหน่อยได้มั้ยค่ะ ว่าคุณชื่ออะไร ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า เอ่อ…ถ้าพูดออกไปแล้วอย่าโกรธกันนะค่ะ”

 

“ฮ่ะฮ่ะ ได้เลยครับ ผมไม่โกรธหรอก”

 

ถ้าหากว่าเป็นเรื่องเดียวกับที่เขาคิดไว้ในใจ…

 

“เหมือนกับว่า…ฉันกับคุณผูกพันธ์กันมานาน ไม่รู้สิค่ะ มันบอกไม่ถูก อ๊ะ! แต่ไม่ใช่ในทางชู้สาวนะค่ะ อย่าเข้าใจผิด”

 

รีบเอ่ยต่ออย่างลนลานเมื่อเห็นคนตรงหน้านิ่งเงียบไป แรมโบ้ยิ้มน้อยๆกับท่าทางนั้นก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

 

“ไม่หรอกครับ…เพราะผมเองก็รู้สึกเหมือนกัน” อุ้มรีบอร์นไว้ในอ้อมกอดก่อนจะเอ่ยต่ออย่างอ่อนโยน

 

“ผมชื่อ แรมโบ้ ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับที่เลี้ยงผม ผมจะไม่มีวันลืมเลย”

 

โค้งศีรษะน้อยๆราวกับเอ่ยคำลา ก่อนจะตัดใจเดินก้าวจากมาโดยมีหญิงสาวตะโกนมาจากเบื้องหลัง

 

“คุณแรมโบ้ค่ะ ถ้าฉันมีลูก…ฉันขออนุญาตตั้งชื่อลูกตามคุณได้มั้ยค่ะ”

 

“ได้เลยครับ ผมไม่รังเกียจอยู่แล้ว”

 

ตะโกนตอบกลับไป ใบหน้านั้นจะเปื้อนยิ้มร่าเริงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แม้ว่าจะต้องข่มใจอย่างมากในการพยายามวิ่งเข้าไปสวมกอดเธอก็ตามที

 

“ผู้หญิงคนนั้น…เหมือนกับนายเลยนะ”

 

ร่างเล็กเอ่ยปากแสดงความเห็นเมื่อร่างบางเริ่มก้าวเดินตามทางเดินซึ่งทอดยาวไปสู่เครื่องเล่นหลากสีพวกนั้น

 

“ก็แน่ล่ะ…เธอเป็นแม่ของฉันนี่” คำกล่าวนั้น ทำให้รีบอร์นหันมามองหน้าคนพูดเล็กน้อย

 

“ว้าว จริงสิ น่าตื่นเต้นชะมัดเลย แล้วตอนนี้แม่นายไปไหนล่ะ” คำถามนั้นทำให้ร่างบางหน้าตาหม่นหมองลง

 

“เสียไปตั้งแต่ฉันเกิดแล้วล่ะ ฉันได้ข่าวมาว่า ร่างกายท่านอ่อนแอมากเพราะท้องฉันตอนอายุค่อนข้างมาก ประกอบกับตอนนั้นที่แฟมิลี่โดนบุก บอสเป็นคนพาฉันหนีออกมา แต่ฉันก็เสียทั้งพ่อทั้งแม่ไปเลยน่ะ”

 

ร่างบางยิ้มออกมาด้วยความเศร้า บรรยากาศเงียบสนิทปกคลุมคนทั้งสองก่อนที่ร่างเล็กจะเอ่ยคำถามที่ทำให้ร่างบางชะงักน้อยๆด้วยความประหลาดใจ

 

“แล้วนายไม่คิดจะเตือนแม่นายเลยหรือไง”

 

“ฉันก็คงได้โดนท่านว่าว่าประสาทน่ะสิ อีกอย่างนึงนะ…ฉันไม่อยากจะเปลี่ยนแปลงอดีตอะไรเลย เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว…บอสก็คงไม่เลี้ยงฉันมา ไม่พาฉันไปไหนต่อไหน…แล้วก็ไม่ได้พบ…นาย”

 

เผยยิ้มอ่อนโยนออกมาจนคนมองยิ้มตาม เหมือนจริงๆล่ะนะ…โดยเฉพาะรอยยิ้มที่งดงามราวกับฤดูใบไม้ผลินี้

 

“แล้วตกลงที่นี่มันที่ไหนกัน”

 

“อ๊ะ! อะไรกัน นี่นายไม่รู้จักสวนสนุกหรอกเหรอ”

 

ร่างบางได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไอเด็กนี่…โตมาในสภาพแวดล้อมแบบไหนกันแน่นะ

 

“ต้องรู้จักด้วยเหรอไง”

 

“แน่นอนสิ” ยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยเสียงอันดัง

 

 “เพราะว่ามันเป็นสถานที่ที่มีความสุขที่สุดในโลกยังไงล่ะ”

TBC.

............................................................

[color=#80FF00]แม่แรมโบ้โผล่มาจากความเพ้อชั่ววูบของซึลล้วนๆ OTZ

ฉากหอมแก้มก้เพ้อล้วนๆเหมือนกัน อ่า...แก้มรีบอร์นมันน่าหอมจริงๆนะเออ ซึลแบบว่า ชอบเด็กตัวเล้กๆน่ะ *เอานิ้วจิ้มกัน*

รักคนอ่าน บูชาคนเม้น >O< เม้นมีน้อยใช้สอยอย่างประหยัด

เข้ามาอ่านแล้ว อย่าลืมคอมเม้นให้วึลด้วยนะค่ะ T^T จะได้เอาไปปรับปรุงแก้ไขค่ะ

p.s.เจอคำผิดบอกด้วยนะค่ะ (บ่งบอกเลยว่าเผามากมาย) [/color]