[Fic Mblaq] The Coin -JoonxMir- Intro

posted on 03 Jan 2013 19:10 by seulki in Joonmir

สวัสดีค่า ซึลกิเองค่ะ เปิดเรื่องใหม่อีกแล้วกับ Mblaq เนื่องจากคนแต่งน้อยเหลือเกินเลยต้องมาแต่งซะเอง 555 เรื่องนี้จะออกแนวดราม่า sm นิดนึงนะค่ะ ตอนต้นเรื่องอาจจะดูหวานๆแต่เรื่องจะพลิกกลับไปมา หวานบ้างซาดิสม์บ้าง(?)สลับกันไป Enjoy Reading นะค่ะ :))

.........................................................................................................................................................................

[Fic]: The Coin

Pairing: JoonXMir ft.Seungsang, DoongMir

Author: SeulKi

Rate: Nc-17

Genre: Drama

Description: ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีสองด้าน ความรู้สึกและการกระทำของมนุษย์ก็เช่นเดียวกัน

..........................................................................................................................................................................

ความเพอร์เฟ็ค…บางครั้งก็ไม่ได้ทำให้คนสองคนรักกัน 



ใครหลายคนบอกว่าเราเหมาะสมกัน ทั้งที่นิสัยของเราไม่เข้ากัน



ความแตกต่างที่แสนจะลงตัว



อีชางซอนมีสิ่งที่บังชอลยงไม่มี บังชอลยงมีสิ่งที่อีชางซอนไม่มี



เราก็เหมือนกับเหรียญสองด้าน



แต่เราไม่ได้เติมเต็ม…เราทำลาย…ซึ่งกันและกัน

..........................................................................................................................................................................



สายฝนเม็ดเล็กสาดกระทบกับกระจกหน้าต่างบานโต หยาดน้ำสีขาวบริสุทธ์ตกกระทบและหยาดหยดลงตามแรงโน้มถ่วง ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม แสงไฟจากตึกต่างๆสว่างจ้าพร่างพราว ทิวทัศน์งดงามยามค่ำคืนเมื่อมองจากที่สูง ดวงตาเรียวคมเหม่อมองสายฝนที่รินไหล จับจ้องเพียงแค่ภาพสะท้อนของตัวเอง วงหน้าหล่อเหลาที่แฝงแววเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก เรือนผมสีดำสนิทที่เปียกชื้นหลังการอาบน้ำ ร่างสูงอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่เผยอเปิดเปลือยแผ่นอกกว้าง ดวงตาคมฉายแววกร้าวยามจับจ้องไปที่รอบจูบที่ต้นคอของตัวเอง



ทันใดนั้นมือเรียวขาวผ่องคู่หนึ่งก็โอบรัดเข้าที่เอวของเขา บดเบียดทรวงอกนุ่มกับแผ่นหลังกว้าง กลิ่นหอมๆของยาสระผมลอยมาแตะจมูก

 




“ไม่นอนเหรอค่ะจุนโอปป้า”




น้ำเสียงหวานออดอ้อนพร้อมกับอ้อมกอดที่รัดแน่นมากยิ่งขึ้น ใบหน้าคมเรียบเฉย ภาพสะท้อนในกระจกยังคงเป็นตัวเขากับแขนเรียวขาวที่เจ้าของแขนคู่นั้นจมหายไปกับแผ่นหลังกว้างของเขา มือใหญ่ปลดข้อมือบางออกจากเอวก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ



ดวงหน้าหวานละมุนได้รูป ดวงตากลมโต เส้นผมสีน้ำตาลยาวเปียกชื้น เรือนร่างอวบอิ่มเซ็กซี่ ผู้หญิงคนนี้มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้ชายต้องการแต่เขากลับไม่รู้สึกอะไร มีเพียงคนคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาใจสั่น และแน่นอนว่าไม่ใช่เธอคนนี้…ผู้หญิงของเขาน่ารัก น่าทะนุถนอม เป็นผู้หญิงที่เขาไม่มีวันได้มาครอบครอง




“ฉันจะไปแล้ว พรุ่งนี้มีงานเช้า”




เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา ไม่เหมือนกับอีจุนคนที่ยิ้มง่ายเมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง รอยยิ้มของเขามีไว้ให้เพื่อนและสมาชิก mblaq ที่เป็นเหมือนครอบครัวเท่านั้น กับผู้หญิงที่แม้แต่ชื่อก็จำไม่ได้ เขาไม่เคยคิดอยากจะนอนหลับพร้อมเธอ




“เราจะได้เจอกันอีกมั้ยค่ะ”




เธอถามพลางออดอ้อน นิ้วเรียวขาวลากไล้วนเวียนไปทั่วอกกว้าง เธอยังคงติดใจและอยากจะสานสัมพันธ์กับจุน ไม่ง่ายนักที่จะได้มีสัมพันธ์กับนักร้องดัง เธอเจอกับจุนหลังจากออดิชั่นผ่านจนได้เข้ามาเป็นแขกในรายการที่จุนมาเป็นแขกรับเชิญ คุยกันไม่กี่ประโยคก่อนจะมาจบลงที่เตียงในโรงแรมหรู ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะจับเขาไว้ให้นานที่สุด แต่สายตาของอีจุนช่างเฉยชา ไม่มีแม้กระทั่งความหลง ร่างสูงแต่งตัวเงียบๆ ไม่คิดจะสนทนากับเธอด้วยซ้ำ




ทั้งที่เพิ่งผ่านบทรักอันร้อนแรงมาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง



อีจุนใส่นาฬิกาข้อมือเป็นเครื่องประดับชิ้นสุดท้าย เมินคำถามนั้นราวกับเป็นสิ่งไม่ควรค่ากับการใส่ใจ เดินตรงไปที่ประตูห้องโดยไม่แม้แต่จะชายตามองหญิงสาวที่เคยร่วมเตียงกันมา



ความเงียบเป็นคำตอบชัดเจนในตัวอยู่แล้ว




“ว่าไงค่ะจุน เราจะได้เจอกันอีกมั้ย”




เสียงหวานเร่งถามอีกครั้ง เธอยังคงไม่ละความพยายามแม้จะมีความหวังเพียงนิด มือใหญ่ที่กำลังจับประตูชะงักเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างเย็นชา




“แค่คืนเดียวก็มากพอแล้ว”




เพียงแค่นั้น เขาก็เดินออกจากห้อง ออกจากโรงแรม โดยไม่หันมามองอีกเลย

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..



ทั่วทั้งอพาร์ทเม้นมืดสนิท ไม่แปลกเลยเพราะตอนนี้ตีสามแล้วและพรุ่งนี้พวกเขาก็มีถ่ายแบบตอนเช้า ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจกับรอยจูบที่ต้นคอ ถึงมันจะเป็นรอยเล็กๆแต่เขาก็ยังหงุดหงิด เขาไม่ชอบให้ใครมาแสดงความเป็นเจ้าของ ยิ่งเป็นผู้หญิงที่เขาเห็นเป็นเพียงแค่เครื่องระบายอารมณ์ยิ่งทำให้หงุดหงิด



อีชางซอนเป็นคนแบบนี้...เปลี่ยนผู้หญิงไม่เคยซ้ำหน้า ไม่เคยคิดจะมีความสัมพันธ์แบบจริงจัง เพื่อนร่วมวงเองก็รู้ดี ซึงโฮยังเคยเตือนเขาด้วยซ้ำให้ระวังเรื่องภาพหลุดคลิปหลุดอะไรพวกนั้น แต่จุนไม่ใช่คนชุ่ยๆ เขารอบคอบเสมอ ร่างสูงเป็นคนเลือกโรงแรมเองทุกครั้งและไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาที่ส่วนตัว 



จริงอยู่ที่เขาเคยคิดจะคบพวกเธอแบบจริงจังแต่นั่นมันก็นานมาแล้ว และการสานสัมพันธ์มันก็ช่างน่าเบื่อจนทำให้ทนอยู่ได้มากสุดก็แค่หนึ่งอาทิตย์ มีผู้หญิงมากมายเข้ามาหาโดยไม่ต้องใช้ความพยายามเลยด้วยซ้ำ มากๆเข้าจึงกลายเป็นความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเพราะความเหนื่อยหน่ายที่จะต้องศึกษานิสัย ทั้งต้องพยายามปรับตัวเข้าหากันทั้งที่เขาไม่มีเวลา



จุนเดินฝ่าความมืดเข้าไปในครัวก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นแสงจากตู้เย็น พร้อมกับเงาร่างผอมบางที่กำลังก้มๆเงยๆ ไม่ต้องเห็นชัดเจนก็รู้ว่าใคร




“ทำอะไรน่ะชอลยง”




“เฮือก”




อีกฝ่ายสะดุ้งก่อนจะปล่อยกล่องนมที่ถืออยู่หล่นลงพื้น หันขวับมาด้านหลังอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างพร้อมกับวงหน้าหวานที่ซีดเผือดลงจนน่าหัวเราะ




“จ…จุนนี่ฮยองนั่นเอง ผมนึกว่าผ…ผ…”




มีร์เอามือทาบอกก่อนจะก้มลงไปหยิบกล่องนมขึ้นมาใหม่ เพราะแสงไฟจากตู้เย็นและชุดนอนสีขาวที่บางซะเหลือเกินทำให้จุนเห็นเรือนร่างบอบบางชัดเจน ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะความพอใจแบบแปลกๆที่เห็นร่างกายของอีกฝ่าย เอวของชอลยงเล็กกว่าที่จำได้ งานที่หนักมากขึ้นคงจะทำให้ร่างบางผอมลงจนดูตัวเล็กเมื่อเทียบกับสมาชิกคนอื่นๆ



ทั้งที่ชอบลุกขึ้นมาหาของกินตอนดึกๆแท้ๆ ไม่รู้ว่าไปติดนิสัยซึงโฮมารึไง




“นายนึกว่าอะไร ผีเหรอ?”




“ชู่ววววว”




ร่างเล็กถลาเข้ามาหาเขาพร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาปิดปากเขาทั้งที่ยังมีกล่องนมอยู่ในมือ กลิ่นหอมหวานกำจายไปทั่วตอนที่อีกฝ่ายขยับตัว ดวงตาคู่สวยล่อกแล่กมองซ้ายขวา เสียงแหบหวานกดต่ำลงจนเป็นเสียงกระซิบ




“ห้ามทักนะฮยอง ด…เดี๋ยวเค้ามา”




จุนอยากจะขำกับความไร้สาระของมีร์เหลือเกิน แต่ถ้าขำออกไปคงไม่พ้นโดนเหวี่ยงใส่แน่ๆ ที่หนักกว่านั้นอาจจะถึงขั้นลงมือทำร้ายตบตีเขาเลยก็ได้ ดวงตาคมพราวระริกด้วยความขำ ทั้งที่เจอชอลยงไม่ถึงสองนาที แต่อารมณ์โกรธที่มีมาก่อนหน้ากลับละลายหายไปหมดเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นจนทำให้นึกสนุกขึ้นมา




“นั่นอะไรน่ะชอลยง!”




ร่างสูงตะโกนออกมาพลางชี้ไปข้างหลัง มีร์เบิกตากว้างก่อนจะแหกปากร้องเขวี้ยงกล่องนมสะเปะสะปะไปด้านหลัง




“ว๊ากกกก ผีหลอก ผีหลอก ผีหลอก!!”




ร่างบางเต้นไปมาก่อนที่จะลงเอยด้วยการกระโจนใส่จนเขาแทบจะเซไปด้านหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะกล้ามเนื้อที่แข็งแรงจุนคงจะทรงตัวไม่อยู่ก้นกระแทกกับพื้นแน่ๆ ขาเรียวยาวโอบรัดรอบเอว ท่อนแขนบางโอบรอบคอของเขาพร้อมใบหน้าหวานที่ซุกลงกับไหล่กว้าง โวยวายไม่หยุดจนหูเขาแทบชา




“พาผมออกไป พาผมออกไป ผีหลอกกกกก”




ร่างเล็กดิ้นพล่านไปมาทั้งยังแหกปากโวยวายลั่นบ้านจนน่ากลัวว่าซึงโฮจะออกมาด่า จุนทำได้แค่กลั้นยิ้ม ท่อนแขนแข็งแรงโอบกระชับเอวบางแน่นขึ้น พาอีกฝ่ายไปที่ห้องนอนตามคำขอ เรียวแขนบางโอบรอบคอเขาแน่น ฝังใบหน้าเข้ากับไหล่หนา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนร่างสูงรู้สึกแปลกๆ



ชอลยงตัวเบากว่าที่เขาจำได้ ผอมบางจนแทบไม่รู้สึกหนัก กลิ่นหวานของสบู่ผสมกับกลิ่นหอมของเจ้าตัวลอยมาแตะจมูก ทำให้รู้สึกดีทุกครั้งที่อยู่ใกล้




จุนอุ้มร่างเล็กๆไปก่อนจะก้มวางอีกฝ่ายบนเตียงกว้างและก่อนที่เขาจะได้ไปนอนอีกห้องตามปกติ มีร์ก็ดึงรั้งเสื้อเชิ๊ตของเขาเอาไว้




“นอนกับผมนะ ผมกลัว เงาดำๆนั่นหลอนมาก”




เงาดำๆนั่นก็เงาเราสองคนเนี่ยแหละ ร่างสูงอยากจะบอกซะเหลือเกิน แต่ดวงตาคู่โตที่ออดอ้อนทำให้เขาจำต้องยอม นอนบนเตียงกับชอลยงยังไงก็ดีกว่านอนฟูกเป็นไหนๆ ถึงจะแคบไปบ้างแต่ก็ใช่ว่าเขาจะแคร์




มือใหญ่เลิกผ้าห่มขึ้นแทรกกายเข้าไป ร่างบางขยับไปด้านข้างเพิ่มพื้นที่ให้กับจุน ทั้งที่นอนข้างกันแต่ชอลยงก็ยังขยับมองซ้ายมองขวาไม่หยุดหย่อนจนเขาต้องถอนหายใจ



"มีรือ พี่ง่วงแล้วนะ"



"ง่ะ แต่ผมนอนไม่หลับ เมื่อกี๊กำลังจะกินนมจะได้ช่วยให้หลับ แต่ว่านมหายไปไหนแล้วไม่รู้"



ร่างบางพึมพำ ซุกตัวลงใต้ผ้าห่มมากขึ้น ท่าทางน่าเอ็นดูจนชางซอนเผลอยิ้มออกมา



"ผีคงเอานมของนายไปกินแล้วแหละ เล่นปาไปซะเต็มแรงขนาดนั้น"



หัวเราะด้วยเสียงทุ้มต่ำ ชอลยงมีเรื่องให้ขำอยู่เรื่อย เวลาอยู่ด้วยแล้วอารมณ์ดีสุดๆแต่ว่าตอนนี้เขาง่วงมากแล้ว แล้วท่าทางเด็กดื้อนี่จะไม่ยอมนอนและไม่ยอมให้เขาไปไหน ดังนั้นจึงเหลือเพียงแค่วิธีเดียว มือใหญ่ดึงรั้งมักเน่เข้ามาแนบชิดกับอกจนใบหน้าหวานซุกซบลงกับแผ่นอกกว้าง บริการพิเศษที่เขาไม่เคยให้ใครที่ไหน



จมูกโด่งคมสูดกลิ่นหอมของยาสระผมจากเส้นผมนิ่มๆเข้าไปเต็มปอด ยังคงทำให้เขารู้สึกดีเหมือนเดิม




“เลิกมองโน่นมองนี่ได้แล้ว ผีไม่มีจริงหรอก พี่แค่หลอกนายเล่น”




เสียงทุ้มเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน เขาง่วงนอนเต็มทีแล้วเพราะทำงานทั้งวันบวกกับกิจกรรมอย่างว่า แถมพรุ่งนี้เช้าพวกเขายังมีถ่ายแบบตอนเช้าอีก เวลานอนมีไม่ถึง 5ชั่วโมง ชอลยงดิ้นไปมาในอ้อมกอดของเขา แต่จุนไม่สนใจ กลิ่นกายหอมหวานกับเนื้อตัวนิ่มๆกำลังทำให้เขาเคลิ้มหลับ ไม่นานนักร่างสูงก็ผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอนอนหลับไปในที่สุด




บังชอลยงถอนหายใจก่อนจะซุกตัวเข้าหาอกอุ่นๆนั้นมากกว่าเดิม ยอมเป็นตุ๊กตาให้จุนนี่ฮยองกอดสักวันคงไม่เสียหายอะไร ชอลยงรู้ดีว่าจุนเหนื่อยจากการถ่ายละครแต่กลิ่นสบู่ของโรงแรมที่ติดมากับร่างสูงทำให้เขารู้ว่าคงไม่พ้นกิจกรรมอย่างว่ากับผู้หญิงอีกตามเคย



ร่างบางกัดริมฝีปาก...



ไม่เป็นไร...



บังชอลยงชินซะแล้วกับการรอคอย...


TBC.

Comment

Comment:

Tweet

@meellie อัพค่ะ แค่ตอนนี้ยังคิดไม่ออก เลยอัพฟิคดาราไปก่อน OTZ

#2 By [SeulKi]~~ on 2013-01-03 21:51

ในที่สุดซึลกิก็กลับมาอัพนิยาย 
เรารอคู่ธอร์กิอยู่นะคะ
จะอีพอีกไหมอ่ะคะ //กระซิก,

#1 By MINNIE on 2013-01-03 19:13