[Short Fic] War Of Hormone -Kookv-

posted on 06 Jan 2015 01:20 by seulki in Kookv

คำเตือน : NC นะจ๊ะ หื่นทั้งเรื่องเลยนะจ๊ะ ไม่ถึง 18 โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เรื่องนี้จองกุกและวีก็ยังคงเป็นเมมเบอร์บังทัน แต่เป็นเวอร์ชั่นไม่ใส ใครรับแบบนี้ไม่ได้ไม่ควรอ่าน ^^ เพราะมันทำลายอิมเมจเด็กน้อยของวีและกุกมาก โลกสวยไปทางอื่น คิดหื่นมาทางนี้ (ไม่ใช่และ)

 

เนื้อเรื่องย่อ : จองกุก อายุ 18 ฮอร์โมนที่พุ่งพล่าน และคิมแทฮยองคนสวย ‘พี่ก็เหมือนกับโจทย์สมการที่ผมต้องแก้’

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

 

War of Hormone

[Pairing : Jungkook x Taehyung]

 

ผมอายุ 18 แล้วครับ

และรู้อะไรที่สมควรจะรู้แล้วด้วย ^^

บางที…อาจจะมากกว่าที่ควรรู้ด้วยซ้ำ เพราะว่าผมเน้นปฏิบัติจริงเลยไง

 

…………………………………………………………………………………………………….

 

โยกไปทางซ้าย โยกไปทางขวา

ดวงตาคมมองสะโพกกลมกลึงกับก้นงอนๆของคนตรงหน้าที่โยกไปมาเป็นจังหวะเพลง War Of Hormone อย่างสนุกสนาน

สายตาไล่มองตั้งแต่เรือนผมสีบลอนด์เหลือบม่วงอ่อนที่ยุ่งเหยิง พวงแก้มสีชมพู เสื้อสีขาวตัวบางชื้นเหงื่อเปียกแนบไปกับลำตัว เอวเล็ก และหน้าท้องแบนราบจนเห็นชัดเจนทุกสัดส่วน

 ลิ้นสีชมพูอ่อนเผลอเลียริมฝีปากแห้งผากของตัวเองอย่างไม่รู้ตัวเมื่อมองไปตามเรียวขายาวภายใต้กางเกงยีนส์ขาเดฟ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่สะโพกและก้นที่กำลังส่ายไปมาตามจังหวะเพลง

ด้านหน้าก็ดูดี ด้านหลังก็ยอดเยี่ยม

อื้อหือ….

ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

ร่างบางยกมือขึ้นก่อนจะโยกสะโพกไปมาตามเนื้อร้อง

เธอน่ะมันยอดเยี่ยมสุดๆ

ริมฝีปากบางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาอ้อยอิ่งไปตามสะโพกและเรียวขาสวย ใช่แล้วครับ! จอนจองกุก สมาชิกวงบังทันโซนยอดัน อายุ 18 ปี กำลังมองร่างบางสุดเซ็กซี่ของพี่ชายร่วมวงที่กำลังขยับเต้นยั่วไปตามเพลง ไปทางซ้าย ไปทางขวา อาหารตามากๆบอกได้คำเดียว

ถ้าถามว่าทำไมจองกุกถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ นั่งมองพี่ชายร่วมวง หรือที่เฉพาะเจาะจงก็คือ นั่งมอง ‘คิมแทฮยอง’ ทั้งที่ควรจะไปเต้นด้วยกัน เหตุผลง่ายๆคือวันนี้เป็นวันหยุดพัก เป็นวันหยุดที่ควรจะนอนอืดอยู่หอ แต่กลับโดนลากมาให้ช่วยซ้อมเต้นตั้งแต่เช้า

จะว่าซ้อมด้วยก็ไม่ถูกเพราะหลักๆเลยคือดูแทฮยองเต้นแล้ววิจารณ์ ถึงจองกุกจะง่วงมากแค่ไหน มีมาให้ดูฟรีถึงที่ใครจะไม่ชอบ ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงที่กำลังจะมีคอน

ร่างบางย้อมผมสีใหม่ด้วยสีที่ทำให้ดู ‘สวย’ มากขึ้นกว่าเดิม มาซ้อมเต้นด้วยเสื้อตัวใหญ่แต่บางมากกว่าเดิมกับกางเกงยีนส์รัดรูป จองกุกปฏิเสธไม่ได้ว่าชอบมอง ชอบมากๆซะด้วย โดยเฉพาะหน้าท้องแบนราบกับเอวบางที่ขยับตอนเต้น

“จอนจองกุก!”

เสียงทุ้มหวานกระแทกกระทั้นทำให้จองกุกสะดุ้งตื่นจากอาการเหม่อลอย เพิ่งรู้ตัวว่าเพลงจบก็ตอนที่แทฮยองเดินมาหาด้วยใบหน้าบึ้งตึง นิ้วเรียวสวยจิ้มแผ่นอกหนาของมักเน่สุดหล่ออย่างแรง

“พี่บอกให้มาช่วยดูพี่เต้น ไม่ได้ให้นั่งเหม่อลอย -_- มัวแต่คิดอะไรอยู่ห๊ะ!”

ถึงแทฮยองจะโกรธ แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่เขาจะไล่สายตาไปตามเนื้อตามตัวของอีกฝ่าย ใบหน้าชื้นเหงื่อกับเสียงหอบหายใจของร่างบาง ทำให้คิดอะไรไม่ค่อยออกสักเท่าไหร่

“ผมก็คิดเรื่องเพลงไง พี่คิดว่าผมจะคิดอะไรได้ล่ะ ^^”

รอยยิ้มน่ารักกับใบหน้าใสซื่อทำให้แทฮยองไม่ติดใจอะไร ร่างบางถอนหายใจก่อนจะล้มตัวลงนั่งข้างๆมักเน่ ซบลงกับไหล่ของจองกุก

มือเรียวสอดประสานเข้ากับมือใหญ่ เกลี่ยบนฝ่ามือแผ่วเบา จองกุกขมวดคิ้ว นี่ถ้าไม่รู้จักแทฮยองมาก่อนเขาคงคิดไปแล้วว่าพี่วีกำลังยั่ว ทั้งเสื้อผ้าทั้งท่าทาง แถมยังเพลง War of Hormone ที่ดูเหมือนว่าจะเขียนขึ้นมาจากชีวิตของมักเน่ยังไงยังงั้น

ยกเว้นก็แต่ว่าแทนที่จะเป็นผู้หญิงคนนั้น กลับเป็นคิมแทฮยอง ที่แต่งตัวยั่วยวน เปิดโน่นโชว์นี่ จองกุกเป็นผู้ชาย เป็นธรรมชาติที่เขาชอบมอง และแทฮยองก็สวย…สวยกว่าผู้หญิงหลายๆคน จึงไม่แปลกที่สายตาของเขาจะอ้อยอิ่งอยู่ที่ร่างกายของร่างบางนานเป็นพิเศษ

สายตาดีขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งเลสิกส์เหมือนในเพลงจริงๆ

“จะว่าไปนายก็ 18 แล้วนะ” อยู่ดีๆแทฮยองก็พูดออกมา

“ครับ แล้ว?”

“นายน่ะ ไม่คิดจะหาแฟนบ้างเหรอ แบบว่าทำโน่นนี่…”

เสียงทุ้มทอดอ่อนอย่างเซ็กซี่ตรงคำว่า โน่นนี่ จองกุกเลิกคิ้ว เขาไม่ใช่คนใสซื่อจึงเข้าใจทันทีว่าฮยองกำลังพูดเรื่องอะไร

“กำลังจะแนะนำให้ผมทำอย่างฮยองน่ะเหรอ”

เขาพูดด้วยโทนเสียงเรียบเฉย แทฮยองหัวเราะจนตาปิด ริมฝีปากอิ่มสวยคลี่ออกเป็นรูปสี่เหลี่ยม ดูไร้เดียงสาจนไม่อยากจะเชื่อว่าจะแนะนำอะไรแบบนั้นออกมาได้ แต่นี่คือคิมแทฮยอง คิมแทฮยองที่รู้ดีว่าตัวเองมีเสน่ห์และรู้ว่าจะใช้เสน่ห์นั้นล่อลวงให้ใครต่อใครมาติดกับได้ยังไง

พี่ชายร่วมวงของเขาเป็นแบดบอย เป็นเพลย์บอยที่เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นแล้วแต่ใครจะเสนอตัว แต่จองกุกเองก็ไม่ได้ดีมากกว่ากันเท่าไหร่ เพียงแค่เขาเลือกจะปิด แต่พี่วีกลับเปิดเผย

แทฮยองไม่เคยปฏิเสธคนที่เข้ามาจีบ แต่ก็ไม่เคยจริงจังกับใครเหมือนกัน

“ทำแบบพี่มันทำไมเหรอ”

แทฮยองลากนิ้วเรียวสวยไปตามแขนล่ำของมักเน่

“ผิดตรงไหนที่ไม่จริงจังกับใคร คนพวกนั้นไม่มีใครมีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้พี่หยุด น่าเบื่อแบบนั้นจบกันไปก็สมควรแล้ว”

น้ำเสียงหยอกเย้า ไล้นิ้วไปจนถึงแผ่นอกล่ำ จองกุกยักไหล่ ในเมื่อพี่วีไม่แคร์เขาก็ไม่แคร์

แทฮยองเป็นแบบนี้ สวย…แต่เหมือนกับจับต้องไม่ได้ บางครั้งเขาก็สงสัยว่าพี่วีเคยรักใครจริงบ้างมั้ย จำได้ว่าพี่ชายร่วมวงเคยให้สัมภาษณ์ว่าไม่เคยรักใครมาก่อน เขาไม่ลังเลที่จะเชื่อเลยสักนิด ดูจากพฤติกรรมเล่นไปเรื่อยของแทฮยอง แต่ก็ใช่ว่าจองกุกจะเคยรักใคร

มีแค่ความใคร่บนเตียง ครั้งเดียวก็จบ เขาเป็นวัยรุ่น เป็นเรื่องปกติที่จะลอง

แต่ก็นั่นแหละ เขาไม่เคยหลงเสน่ห์ใคร ไม่เคยมีใครดึงดูดใจเขาได้มากเท่ากับคิมแทฮยอง

เขาอยากเข้าไปใกล้…อยากเข้าใกล้ อยากสัมผัสพี่วีให้มากกว่านี้ เพราะร่างบางช่างสวยยวนใจ เป็นของที่เขาไม่อาจเอามาเป็นเจ้าของได้

 เป็นความปรารถนาของเขา

“ถ้าพี่อยากให้ผมโตมากขนาดนั้น….”

จองกุกดึงมือบางซุกซนที่กำลังไต่เล่นไปที่หน้าท้องของตัวเองออกก่อนจะสอดประสานมือเข้าด้วยกัน แทฮยองชะงักเล็กๆกับการกระทำนั้นแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“พี่วีก็ช่วยสอนผมหน่อยสิครับ ^^”

เงียบ….

ตากลมโตมองสบตากับดวงตาคมครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมีเสน่ห์

“พี่ว่าแบบนาย….คงไม่ต้องสอนแล้วละมั้ง อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะจอนจองกุก”

พูดแค่นั้นแทฮยองก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ทิ้งมักเน่เอาไว้กับความสับสน วูบนึงที่จองกุกเห็นแววตาเย็นชาของแทฮยอง แต่เพราะแทฮยองก็คือแทฮยองที่เขาไม่เคยเข้าใจ และเขาก็เป็นผู้ชายถือทิฐิ ที่ต้องการจะพิสูจน์ตัวเอง จองกุกจึงเลือกที่จะปล่อยร่างบางไปโดยไม่รั้งเอาไว้

เขารู้ว่าไม่อาจเป็นเจ้าของพี่วี….แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้อีกฝ่ายปั่นหัว

ทฤษฎีความสัมพันธ์แบบดึงและผลัก ยั่วเย้าจนฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดทนไม่ไหวยังใช้ได้อยู่เสมอ

ยอมแต่ไม่มากเกินไป แข็งกร้าวแต่ก็ยังอ่อนโยน อยู่ที่ว่าใครจะทนไม่ไหวก่อนกันก็เท่านั้น

…………………………………………………………………………………………………..

 

“ฮัลโหล ครับ”

ร่างสูงของมักเน่ที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาในคาเฟ่เล็กๆแถวหอพักหยุดชะงัก เมื่อโทรศัพท์ปรากฏชื่อคนที่ควรจะนอนอยู่ที่บ้าน ก่อนมาที่นี่เขายังเห็นว่าพี่วีหลับอยู่เลย แต่ว่าตอนนี้กลับโทรมาหาซะได้

“จองกุก”

อีกฝ่ายเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน แค่เสียงเพียงอย่างเดียวก็ทำให้เขาตัวสั่นเพราะความรู้สึกตื่นเต้นได้ บางทีแทฮยองก็มีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขามากเกินไป

“แทแทฮยอง…..”

เขาตอบกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจของปลายสายสะดุดไปวูบหนึ่งจนจองกุกแอบยกยิ้ม อย่างน้อยพี่วีก็ไม่ได้มีอิทธิพลกับหัวใจเขาฝ่ายเดียว

“หิวข้าว”

พูดแค่นั้นร่างบางก็รีบร้อนวางสายไป

.

.

.

“กลับมาแล้วครับ”

จองกุกเปิดประตูห้อง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบสนิท เหมือนว่าจะไม่มีใครอยู่ วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนก่อนจะเริ่มคอนเสิร์ตที่ต่างประเทศ พวกฮยองคงจะออกไปข้างนอกกัน

แต่เขารู้ว่ามีคนนึงที่กำลังรออยู่

“กลับมาแล้วเหรอ”

ร่างบางเดินขยี้ตาออกมาจากห้องนอนมือก็ลูบท้องของตัวเองไปด้วย จองกุกฉวยโอกาสที่พี่วียังตื่นไม่เต็มตา กวาดสายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่เรือนผมสีบลอนด์เหลือบม่วงยุ่งเหยิง ดวงตาปรือ ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่ม มาจนกระทั่งถึงเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาสีน้ำผึ้ง

มันก็เป็นชุดนอนปกติ ถ้าไม่ใช่เพราะเสื้อที่แ